Τα νέα σήμερα είναι θλιμμένα.
Έφυγε ο Αργύρης Τσακαλίας, για το τελευταίο του μεγάλο ταξίδι.
Ήταν ένας πολύ παράξενος και πολύ φιλοσοφημένος άνθρωπος, ακούραστος στις αναζητήσεις του, ακριβής στις συζητήσεις του, πολυγραφότατος γνωσιολόγος, φιλάνθρωπος, φίλιος, αγέρωχος και αινιγματικός, σαν ένας αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος που ζούσε ανάμεσά μας, αν και εγώ τον έβλεπα σαν Ινδιάνο Αρχηγό…

(Ήταν φίλος μου και διατηρούσα μεγάλη συμπάθεια για αυτόν, νοσταλγώ τώρα τις μεγάλες και εγκάρδιες συζητήσεις μας, πολλές αξιομνημόνευτες παράξενες περιστάσεις, μα και την αξιοθαύμαστη ανδρική στάση του απέναντι στα πράγματα).
Με την αισιοδοξία του αντιμετώπισε γενναία την τοπική κόλαση, είχε τον νου πάντα στην Ουτοπία, αμφισβήτησε την δύναμη κάθε κατεστημένου, εναντιώθηκε ακόμη και στο κατεστημένο του χρόνου και του θανάτου, μυστηριωδώς υπερέβη κατά πολύ την ηλικία του και εαυτόν, στόχευσε στο Αλλού, δίδαξε παράξενα πράγματα, διαπίστωσε ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως, και απέδρασε ολοσχερώς από την τοπική πραγματικότητα.
Αργύρη, θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη. Μην μας ξεχνάς…