Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ – Το Νέο Τεύχος του Περιοδικού STRANGE

Share on Facebook
Share on Twitter
Share on pinterest
Print
Email

16 Responses

  1. Αν και…ως υπναράς που είμαι στην αρχή ψιλοσάστισα με το νέο τεύχος (μ' αρέσει ρε παιδιά ο ύπνος, δεν το κρύβω), αλλά μετά αμέσως σκέφτηκα ότι μάλλον ο Παντελής χτυπάει τη συλλογική μας ύπνωση που βρίσκεται στο ζενίθ της τούτες τις περίεργες εποχές και που δεν μας αφήνει να δούμε τα ουσιαστικά! Αλλα καλύτερα θα διαβάσω το άρθρο!

  2. Χθες το αγορασα, το διαβασα νερακι, βεβαια βοηθαει το οτι βρισκομαι και σε θερινες διακοπες και εχω απλετο χρονο. Ενα από τα καλυτερα τευχη που διαβασα

  3. Η κυκλοφορία του νέου τεύχους του περιοδικού Strange δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει με τη σειρά της άλλη μια συγχρονικότητα στη μεγάλη αλυσίδα των οποίων εν μέσω βρίσκομαι το τελευταίο διάστημα, λόγω της ενασχόλησής μου με σχετικά θέματα όπως τα όνειρα, η πραγματικότητα, ο θάνατος και όλα όσα αναφέρεις κι εσύ στο άρθρο σου "Ο Πόλεμος Ενάντια στον Ύπνο.
    Είναι όμορφο, παράξενο (και αποκαλυπτικό κατά κάποιον τρόπο θα έλεγα για μενα) οτι ενώ αγαπώ πολύ τον David Lynch, δεν είχα δεί ποτέ τη σειρά Twin Peaks, εκτός από την ταινία Fire Walk With Me, και πάντα την είχα κατά νού. Τις τελευταίες εβδομάδες κι ενώ με είχα εμμονή (όπως λες κι εσύ στο άρθρο "Κάθε εμμονή μας αποσυνδέει απόκάθε νόημα. Σταδιακά η ζωή μας… χάνει το νόημά της." …) με αυτά τα θέματα, θέλησα να δώ αυτή την καταπληκτική τελικά σειρά (και φυσικά έχει εδώ και λίγο καιρό ανακοινωθεί η συνέχισή της). (Άραγε πόσο λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος όταν βλέπει στην τηλεόραση μια σειρά όπως το Twin Peaks, με τόσες σκέψεις και τόσους συνειρμούς… Σαν να βλέπει όνειρο…)
    Παράλληλα, θέλησα πάλι να αναζητήσω τα διηγήματα του Τόμας Λιγκότι που είχαν κυκλοφορήσει παλαιότερα σε μια συλλογή μεταφρασμένα στα ελληνικά και εδώ και κάποια χρόνια είναι εξαντλημένα και λιγάκι δυσεύρετα. (τον Λιγκόττι μου τον θύμισε και μια άλλη πολύ καλή τηλεοπτική πρόταση του περιοδικού, το Tue Detective, ο βασικός χαρακτήρας του οποίου είναι βαθιά επιρρεασμένος από το πολύ ενδιαφέρον "The Conspiracy Against The Human Race"). Βρήκα τελικά κάποια βιβλία του στα αγγλικά και πήρα τη συλλογή διηγημάτων "Songs Of A Dead Dreamer" και "Grimscribe".
    Θεωρώ οτι η αναγνωστική περιπέτεια που ακολουθεί ο καθένας είναι κάτι πολύ προσωπικό και έχει σχέση με τον αναγνώστη καθεαυτόν. Έτσι θα ήθελα απλά να μοιραστώ την προσωπική μου άποψη για τον Λιγκόττι. Διαβάζοντας τα πρώτα διηγήματα της συλλογής, τα βρήκα εξαιρετικά ελκυστικά, με πολύ καλή και δυνατή γραφή και πολυεπίπεδα. Ένιωσα οτι έχει κάτι και δεδομένου οτι έχει γράψει το βιβλίο που προανέφερα, όλο αυτό με ώθησε να ψάξω λίγο παραπάνω γι' αυτόν, κάτι που κάνω γενικά για τους συγγραφείς που αγαπώ και μου δημιουργούν μια αίσθηση όπως ο Φίλιπ Ντικ, ο Πόου, ο Μπόρχες. Βλέπω οτι ο Λιγκόττι είναι ένας πολύ ιδιαίτερος συγγραφέας και το γεγονός οτι έχει βιώσει κάποια πράγματα, όλο αυτό που είναι και βιώνει μεταφέρεται στα γραπτά του, στις ιδέες του… Αυτό που αποπνέει η ανάγνωση των γραπτών του (και αυτό και πάλι είναι σχετικό γιατί εξαρτάται και από τον αναγνώστη…). Ενδιαφέρον έχει και το πολύ καλό εξώφυλλο και ο δημιουργός του, που έχουν άμεση σχέση με όλα αυτά που προανέφερα και φυσικά με το άρθρο σου. (Επίσης σχετίζονται και με την πολύ ωραία σειρά που πρότεινες, το Penny Dradful, το οποίο δυστυχώς αναγκάστηκαν να το τελειώσουν αλλά κατά την προσωπική μου άποψη το έκαναν με τον χειρότερο τρόπο…)
    http://d.gr-assets.com/books/1431457032l/24611567.jpg
    https://beautifulbizarre.net/2015/01/17/chris-mars-shines-light-darkness/
    Θα χαιρόμουν πολύ αν μου έλεγες κι εσύ την άποψή σου για τον Λιγκόττι.

    Σε ευχαριστώ πολύ για τη ζεστή συντροφιά μέσω του περιοδικού και των πολύ όμορφων βιβλίων σου όλα αυτά τα χρόνια αλλά και για την ειλικρινή αγάπη που μου μετέδωσες για τη λογοτεχνία του φανταστικού (που είναι πράγματι η λογοτεχνία που δικαιώνει τον εαυτό της…).
    Να είσαι καλά και να μη σταματήσεις κι εσύ να προσπαθείς για ό,τι καλύτερο.

  4. Αγαπητέ Συνταξιδιώτη, ευχαριστώ πολύ για τα ενδιαφέροντα σχόλια σου, για την θερμότητά σου, και για τα ενθαρρυντικά καλά σου λόγια. Είμαι μεγάλος θαυμαστής του David Lynch. Πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις ένα μυστηριώδες κείμενό του που ποαρουσιάζουμε στο νέο Strange που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Σεπτεμβρίου. (Επίσης και Μπόρχες στο τεύχος, και Τομ Ρόμπινς).Είμαι παλιός φαν της σειράς Twin Peaks, και θυμάμαι ακόμη τις συναρπαστικές νύχτες που προσπαθούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τα αινιγματικά μηνύματα κ.ά. που υπήρχαν στα επεισόδια. Την ξαναβλέπω ευχαρίστως. Και, φυσικά, αναμένω κι εγώ την νέα συνέχεια. Η σειρά που με έχει ενθουσιάσει αρκετά αυτήν την εποχή, είναι το Preacher. Μου αρέσει ο Τόμας Λιγκόττι (θυμάμαι τώρα μία σπάνια έκδοσή του που έχω, που έχει κάνει μαζί με τους Current 93, με μουσική).Είναι σαφώς cult περίπτωση. Κατά την γνώμη μου, έχει συγγενή σχέση με τους (λίγο παλαιότερους) Ramsey Campbell και Carl Edward Wagner (θα σου αρέσει αυτός αν μπορέσεις να τον βρεις), προφανώς με τον Clive Barker, ίσως και με τον (δυσεύρετο) θρυλικό Leonard Cline (The Dark Chamber). Είμαι όμως πάντοτε της άποψης, ότι, στα πλαίσια της παράδοσης της λογοτεχνίας του Φανταστικού και του Παράξενου, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουμε τους μεγάλους masters, και μετά νεότερους συγγραφείς που έχουν απλά επηρεαστεί από αυτούς. Για χάρη του αυθεντικού, πάντα. Οπότε, πολύ καλός είναι ο Λιγκόττι, αλλά θα συνιστούσα να διαβάσει κάποιος οπωσδήποτε Algernon Blackwood, Robert W. Chambers, Fritz Leiber, Joseph Payne Brennan, Robert Aickman, Walter de la Mare, J. K. Huysmans, Ramsey Campbell, Leonard Cline, κ.ά., στα χνάρια των οποίων βαδίζει ο Ligotti. (Αν και ο ίδιος, παραδόξως, όταν τον ρωτάνε για τις επιρροές του δεν μιλάει για συγγραφείς του Φανταστικού, αλλά για Vladimir Nabokov και Bruno Schultz και Thomas Bernhard, αποπροσανατολιστικώς, κάτι που δεν μου αρέσει). Συνέχισε τις περιπλανήσεις σου. Συνεχίζω να προσπαθώ για ό,τι καλύτερο, παρ' όλες τις κακές συνθήκες του περιβάλλοντος. ΧαίρεΠ. Γ.

  5. Γεια σας, και εμενα μου κανε αρχικά καλη εντύπωση ο Λιγκότι, βεβαια ειναι αρκετά cult/ weird και psycho- και τα βιβλία του σπανια να τα βρεις -για τα γούστα μου. Eίχα διαβάσει παλιότερα ενα διήγημα του τη Μέδουσα, η διαφορά του με τους συγγραφεις του φανταστικού είναι ότι, κινειται σε πιο φιλοσοφικά/ υπαρξιακα πλαίσια και όχι τόσο σε εξωγήινα/ δαιμονικά και μεταφυσικά πλαίσια, όπως εχουμε συνηθισει. Αυτό αποκόμισα από τη Μέδουσα, δυστυχώς μονο διασπαρτα κάποια διηγηματα στα Αγγλικά του εχω καταφερει να διαβάσει, τα οποια δε με συγκίνησαν τόσο πολύ, όσο η Μέδουσα, η οποιο με ενθουσιασε. Όπως πχ το Red Tower http://weirdfictionreview.com/2011/12/the-red-tower-by-thomas-ligotti/
    Σαν ανθρωπος οπως εχει δηλωσει, έχει πολλα ψυχολογικά προβλήματα, με τασεις αυτοκτονίας, ενώ ειναι χομπίστας. Ο ιδιος δήλωσε πως εχασε την εμπνευση του και δεν πιστευει ότι θα ξαναγράψει κατι στο αμεσο μέλλον. Σίγουρα προκειται για cult προσωπικοτητα, που αγγιζει τα όρια του θρύλου, αφού πολλοι συγγραφεις στις αρχές πιστευαν πως ο Λιγκότι είναι ghost writer, αλλων γνωστων συγγραφεων του φανταστικού.
    Έχετε δικαιο κε Γιαννουλακη κ μενα μου εκαναν εντυπωση οι επιρροές του, τις βρήκα καπως "δηθεν" κ ψευτικές. Δεν ξερω αν ηθελε να περασει καποιο μηνυμα. Βεβαια ανεφερε τον H. P. Lovecraft, Κafka και τον Arthur Machen.

    Εγώ θα σας αντιπροτείνω τον Laird Barron, ο οποιος είναι επηρεασμενος απο Lovecraft. Ψαξτε οτιδηποτε εχει γραψει αυτος ο συγγραφέας και διαβαστε το. Εγω κυνηγαω διηγηματα του και τα ψαχνω μανιωδώς!!!

    Κατα τα αλλα περιμενουμε με ανυπομονησια το επομενο τευχος!!

  6. he has written a novella, My Work Is Not Yet Done (2002)[6] In 2011, he published The Conspiracy Against the Human Race, a non-fiction work.»
    Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου να απαντήσεις αλλά και για τις πολύ σημαντικές επισημάνσεις. Σίγουρα πρέπει να ψάξω για όσους αναφέρεις.
    Η εικόνα που ανάρτησες τα λέει όλα…
    Με συγχωρείς αν σε κούρασα με όλο αυτό το Λιγκόττι – Θέμα.
    Να είσαι όσο καλύτερα γίνεται, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο σαν εσένα σε ένα τέτοιο μέρος, σε τέτοια εποχή.

    Ένα κωδικό μήνυμα από το Twin Peaks: “Let a smile be your umbrella”.

  7. κάποιος έχει κάτι συγκεκριμμένο κατά νού για τον καλλιτέχνη. Εν τούτοις, προσπαθώ να σκεφτώ τί μπορεί να θέλει να πεί χρησιμοποιώντας ως μέσο αυτό το είδος της λογοτεχνίας πχ. Ο Λιγκόττι, από κάποιες λίγες συνεντεύξεις που διάβασα από εδώ και από εκεί, αλλά και από το «Conspiracy Against…», αναφέρει κάποιους φιλοσόφους όπως ο Σοπενχάουερ, ο Zapffe, ο Νίτσε κλπ, επισημαίνοντας οτι βάζει και το συγκεκριμμένο φιλοσοφικό υπόβαθρο μέσα στα γραπτά του. Φυσικά τα πρώτα ονόματα που αναφέρονται σε σχέση με τη γραφή του είναι εκείνα των Πόου, Λάβκραφτ και Κάφκα, για προφανείς λόγους. Σχετικά με τους τρείς σγγραφείς που αναφέρεις, δεν έχω διαβάσει κάποιον από αυτούς. Ψάχνοντας όμως αρχικά για τον καθέναν από αυτούς στη Wikipedia, βλέπω κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία τους που ίσως έχουν σχέση με την προσωπικότητα και τις προσωπικές αγωνίες του Λιγκόττι και αποτέλεσαν με τη σειρά τους πηγή έμπνευσης για το συγκεκριμμένο σχετικό υπόβαθρο των ιστοριών του.
    Για τον Ναμπόκοφ λέει οτι: Nabokov, like his wife, his son and several characters in his novels, was a synesthete. He was also an expert lepidopterist and composer of chess problems.
    Σχετικά με τον Σούλτς λέει κάπου: China Miéville's 2009 novel The City & the City begins with an epigraph from John Curran Davis's translation of Schulz's The Cinnamon Shops: "Deep inside the town there open up, so to speak, double streets, doppelgänger streets, mendacious and delusive streets". In addition to directly alluding to the dual nature of the cities in Miéville's novel, the epigraph also hints at the political implications of the book, since Schulz himself was murdered for appearing in the "wrong" quarter of the city.
    Για τον Μπερναρ λέει: His work is most influenced by the feeling of being abandoned (in his childhood and youth) and by his incurable illness, which caused him to see death as the ultimate essence of existence. His work typically features loners' monologues explaining, to a rather silent listener, his views on the state of the world, often with reference to a concrete situation. This is true for his plays as well as for his prose, where the monologues are then reported second hand by the listener.
    Αυτό το τελευταίο πο λέει, “the monologues are then reported second hand by the listener” το συσχετίζω και με αυτό που είπες για το αυθεντικό του πράγματος και για την παράδοση του φανταστικού και με όλα όσα συσχετίζονται αυτά για τα οποία συζητάμε. (Είναι πράγματι πολύ μεγάλο θέμα όλα αυτά…)
    Ο Λιγκόττι επίσης έχει πεί οτι έγραφε μόνο κατά τις δύσκολες περιόδους όταν υπέφερε από «Generalized anxiety disorder (GAD)». (Unlike a phobia, where your fear is connected to a specific thing or situation, the anxiety of generalized anxiety disorder is diffused—a general feeling of dread or unease that colors your whole life. This anxiety is less intense than a panic attack, but much longer lasting, making normal life difficult and relaxation impossible.)
    Το βιογραφικό του στη Wiki αναφέρει οτι: «Ligotti has suffered from chronic anxiety and anhedonia for much of his life; these have been prominent themes in his work.[1] Ligotti avoids the explicit violence common in some recent horror fiction, preferring to establish a disquieting, pessimistic atmosphere through the use of subtlety and repetition. Ligotti has stated he prefers short stories to longer forms, both as a reader and as a writer,[1] though

  8. Εγώ ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και για το γεγονός οτι μοιράζεσαι και συζητάς για όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα!
    Διαβάζω το Strange από το 2ο τεύχος του μέχρι και σήμερα (σε κάποια φάση βρήκα και το 1ο) και φυσικά περιμένω το καινούργιο με άλλες τρείς πολύ καλές εκπλήξεις! Και ο Τομ Ρόμπινς μου αρέσει πολύ.
    Σίγουρα η θέαση του Twin Peaks, με την κατάλληλη παρέα και παράλληλα ανάλυση και σκέψεις για τις ιδέες και τα αινιγματικά μυνήματά της, θα ήταν η ιδανική! Νομίζω οτι είναι πολυεπίπεδη σειρά. Όπως και να το δεί κανείς η σειρά μιλάει πραγματικά. Μου φαντάζει ως όνειρο μέσα σε όνειρο. Έχει τόσα αινιγματικά μηνύματα, οι χαρακτήρες μηδενός εξαιρουμένου έχουν όλοι τόσα να πούν σε τόσα επίπεδα, μέσα από διαλόγους αλλά και μέσα από τις πράξεις τους… και ενώ υπάρχει παντού το μυστήριο, το σκοτεινό και άγνωστο και πολλές φορές το τρομακτικό στοιχείο, από την άλλη υπάρχει συγχρόνως τόσο όμορφο και εύστοχο χιούμορ. Είναι πραγματικά πολύ ιδιαίτερη σειρά και νομίζω οτι η συνέχειά της θα είναι εξίσου ιδιαίτερη. Έχω σταματήσει στο 12ο επεισόδιο της δεύτερης σαιζόν. Ανυπομονώ να δώ και τα υπόλοιπα, αν και από την άλλη κατά κάποιο τρόπο δεν θέλω να τελειώσει.
    Έχουν πολύ ενδιαφέρον οι Current 93 (και πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις σχετικά με το όνομά τους). Με τον Λιγκόττι από ό,τι είδα έχουν κάνει κάποια πράγματα. Μου άρεσε πολύ το «I Have A Special Plan For This World”. Και το συγκρότημα και ο Τίμπετ φυσικά έχουν πολύ ενδιαφέρον. Λόγω θέματολογίας αλλά και μουσικής. Μεγάλη δισκογραφία φυσικά. Επιλεκτικά είχα ακούσει ορισμένα. Είναι πολύ καλοί.
    Συμφωνώ πολύ με αυτό που λες, οτι πρέπει να διαβάσουμε τους μεγάλους masters, τους παλιούς συγγραφείς. Προσωπικά κυρίως διαβάζω τους παλιούς φανταστικούς συγγραφείς. Δεν έχω κάτι με τους καινούργιους απλά για κάποιους λόγους με τραβάνε οι παλιοί. Ο Λιγκόττι είναι μια από τις εξαιρέσεις που προέκυψε σιγά σιγά και για πολύ συγκεκριμμένους λόγους. Διάβασα και μου άρεσαν πολύ οι Μπλάκγουντ, Τσέημπερς, Λάιμπερ, Ιυσμάν. Τους υπόλοιπους που αναφέρεις, αν και μερικούς τους έχω πετύχει από εδώ και από εκεί, δεν τους έχω διαβάσει ακόμη. Με τον καιρό σίγουρα θα τους ψάξω. (Είναι τόσα πολλά και τόσο λίγος ο χρόνος…) Επίσης θα ανέφερα και τον Λόρδο Ντάνσανυ (τον λατρεύω), ο οποίος όπως πολύ καλά γνωρίζεις, είναι εξαιρετικός, ονειρικός, με πολλές ιδέες πάνω σε σχετικά θέματα, απλά δείχνει το πιό παραμυθικό και ονειρικό του πράγματος, την όμορφη πλευρά θα έλεγα περισσότερο (Είναι τόσο βαθύς και αχανής όμως… Ένα σύμπαν από μόνος του!). Ο Λιγκόττι κάνει το αντίθετο, είναι σκοτεινός, πεσσιμιστής και δείχνει την τρομακτική, την εφιαλτική πλευρά του πράγματος (μαζί φυσικά με όλα τα ερωτήματα και τις αγωνίες που τον κατατρέχουν σαν άνθρωπο), συν το γεγονός οτι οι ήρωές του στο τέλος δεν βρίσκουν ποτέ τη λύτρωση (κάτι που πχ στο True Detective συμβαίνει με τον πρωταγωνιστή και πεσσιμιστή χαρακτήρα και νομίζω οτι είναι σημαντική η διαφορά ανάμεσα σε μια τηλεοπτική παραγωγή και τη λογοτεχνία, για να μην αναφερθούμε και σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές…). Είναι και αυτός βαθυς, φιλοσοφημένος, σκοτεινός αλλά και αποκαλυπτικός, ψυχογραφικός, εκτός των άλλων.
    Έχω δεί ορισμένους καλλιτέχνες γενικότερα να κάνουν αναφορές σε κάποιους που δεν θα περίμενε κανείς φαινομενικά. Είναι κάτι που ξενίζει και ίσως αποπροσανατολίζει αν

  9. Γεια σας Συνταξιδιώτεςδεν αναφερόμουν στους πολλούς καλούς masters του Φανταστικού του Παράξενου και του Τρόμου, γενικά, (όπως πχ και ο Dunsany κ.ά.)αλλά οι συγγραφείς που ανέφερα είναι αυτοί που έχουν επηρεάσει τον Λιγκόττι, πολύ συγκεκριμένα, αυτοί οι συγκεκριμένοι, (αυτός o ίδιος είναι δηλαδή ο απόηχος τους)πως το λένε, στα χνάρια των οποίων αυτός ο συγκεκριμένος βαδίζει, είναι οι αληθινές επιρροές του, η ουσία του εκ του παρασκηνίου.(Αποστασιοποιημένο παράδειγμα : είναι σαν να ακούει κανείς π.χ τους Green Day, και να μην έχει ακούσει Sex Pistols ή Buzzcocks ή Clash, κλπ, κλπ.!! Αν του αρέσουν αυτά τα "punk" πρέπει να ακούσει τα πρωτότυπα για να μπει στο νόημα… Οπότε, αν ενδιαφέρεται, γιατί να χάνει τον χρόνο των ακροάσεων του με τις…επιρροές που άσκησαν αυτοί μέσα στον χρόνο; Ας ασχοληθεί πρώτα με τα originals… Μετά, ας δει πού θα τον οδηγήσουν… Φυσικά, δεν αναφέρομαι σε κάποιον τυχαίο ακροατή χωρίς ιδιαίτερη πρόθεση)(Φαντάζεστε, επίσης, να ρωτήσουν τους Green Day για τις επιρροές τους, και αυτοί να μιλάνε για τον Πικάσο, για την Βουγιουκλάκη, για τον Τσάρλι Τσάπλιν; Αυτό εννοώ…)(Φαντάζεστε, η σειρά Twin Peaks να εμπνεύσει αργότερα την δημιουργία δέκα άλλων τέτοιων παρόμοιων σειρών, που είναι κάπως σχετικές αλλά δεν είναι το Twin Peaks, και κάποιος να κάθεται και να βλέπει αυτές τις σειρές, και μάλιστα με μεγάλο ένθερμο ενδιαφέρον και ενθουσιασμό, και να συζητάει για αυτές, αλλά…να μην έχει δει το Twin Peaks;…)Αναφέρει, λες, τον Λάβκραφτ και τον Πόε, χαίρω πολύ, ο Λάβκραφτ και ο Πόε έχουν επηρεάσει τους πάντες. (Είναι σαν να λες ότι στη ραδιοφωνία με την οποία ασχολούμαι με έχει εμπνεύσει ο Μαρκόνι!) Αυτό ισχύει για όλους, γι' αυτό το λέει, δεν μπορεί κανείς να του προσάψει κάτι σε σχέση με κάτι που έχει επηρεάσει τους πάντες και είναι…αυτονόητο. Αλλά, για κάποιον…παράξενο λόγο, δεν αναφέρεται π.χ. στον Ράμσεη Κάμπελ (που, εκτός άλλων, είναι πιστό αντίγραφό του), γιατί θα σε..στείλει αλλού… Οπότε σου λέει, ο Νίτσε, ο Ναμπόκοφ, κλπ, ο Πικάσο, τρεχαγύρευε δηλαδή…Αυτά, και άλλα παρόμοια, εννοούσα, αλλά τα είπα λίγο διακριτικά, και, επειδή είδα ότι δεν έγινα όσο κατανοητός θα ήθελα, το λέω εδώ τώρα λίγο πιο ωμά (χωρίς όμως, από την άλλη, να θέλω και να τον αδικήσω, διότι είναι αρκετά καλός). Απλώς, όλα αυτά είναι…ζήτημα Παράδοσης, η Παράδοση είναι σημαντική, αυτός είναι ο ζωτικός χώρος μέσα στον οποίον κινούνται αυτά τα πράγματα. Υπάρχουν, φυσικά, και σύγχρονοι εξαίρετοι συγγραφείς που έχουν ξεφύγει κατά πολύ από τους προκατόχους τους, και είναι πολύ πρωτότυποι, αλλά ακόμη και αυτοί δικαιώνουν επίσης την μεγάλη παράδοση με αυτόν τον τρόπο τους. Τέλος πάντων, είναι μεγάλο ζήτημα, δεν θέλω να σας κουράσω. Αυτές είναι μεγάλες όμορφες συζητήσεις για μεγάλες όμορφες νύχτες δίπλα στο τζάκι, κάπου αλλού…Π. Γ.

  10. ΥΓ: Ο Πόου είναι γνωστός στον πολύ κόσμο αλλά για πολύ συγκεκριμμένα γραπτά του. Προσωπικά θεωρρώ οτι ήταν τα πάντα. Έγραψε τόσα πολλά και διαφορετικά είδη και γενικότερα η περίπτωσή του ήταν τόσο ιδιαίτερη. Εκτός από τα πολύ γνωστά, θεωρρείται οτι δημιούργησε την αστυνομική λογοτεχνία, έγραψε σατιρικά κείμενα, κείμενα όπως η «Δύναμη των Λόγων», η «Μεσμερική Αποκάλυψη», «Κουβεντιάζοντας με μια Μούμια», το καταπληκτικό Εύρηκα στο τέλος… δοδομένης της εποχής, των δυσκολιών, της προσωπικότητάς του κλπ… Θεωρρώ οτι είναι τα πάντα, όπως επίσης και ο Phillip K. Dick που κι εκείνος είναι τα πάντα… Αυτοί έχουν επιρρεάσει με τη σειρά τους τα πάντα, ακόμη και με έμμεσους τρόπους…

  11. το προχωράει το όλο πράγμα αλλού. Υπάρχει και η παράδοση υπάρχει και η εξέλιξη του πράγματος. Και όλα τα ενδιάμεσα θα έλεγα.
    Συμφωνώ μεν οτι υπάρχει μια παράδοση και σε αυτό το χώρο, όπως και παντού, ωστόσο δεν μπορώ να μην δώ το γεγονός οτι ο κάθε συγγραφέας είναι μια ξεχωρηστή προσωπικότητα που γράφει για τους δικούς του προσωπικούς λόγους (όποιοι και αν είναι αυτοί). Τις περισσότερες φορές βλέπουμε για παράδειγμα οτι οι διάφοροι συγγραφείς του φανταστικού είναι και μέλη κάποιων μυστικών εταιριών ή έχουν ιυοθετήσει ένα σχετικό θρησκευτικό σύστημα πίστης, αξιών κλπ κλπ. Για παράδειγμα, ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ, όπως αναφέρεται στον πολύ διαφωτιστικό πρόλογο τις συλλογής διηγημάτων «Ιστορίες στο Λυκόφως», έγινε μέλος της Χρυσής Αυγής και είχε κάποια συγκεκριμμένα χαρακτηριστικά ως άνθρωπος και στην κοσμοαντίληψή του. Από την άλλη ο Άρθουρ Μάχεν ομοίως. Και άλλοι. Βλέπω οτι σε αντίθεση με αυτούς πχ, ο Λιγκόττι δεν έχει καθόλου ανάλογες πεποιθήσεις. Και γι’ αυτό αναφέρει από την άλλη και φιλοσόφους όπως ο Σοπενχάουερ και ο Zappfe, αλλά και όπως είδα τον Μπερναρ που όπως λέει στη Wiki: «His work is most influenced by the feeling of being abandoned (in his childhood and youth) and by his incurable illness, which caused him to see death as the ultimate essence of existence.», πράγμα το οποίο διακρίνω σε όλα όσα διάβασα μέχρι στιγμής από τα διηγήματά του (Όλα αυτά τελικά τα επισημαίνει και ο ίδιος στη συνέντευξη που ανάρτησα παραπάνω). Σίγουρα είναι πολύ διαφωτιστική η ανάγνωση του του non fiction του, “The Conspiracy Against the Human Race” όπου ο Λιγκόττι εξηγεί την δική του κοσμοαντίληψη. (Από ό,τι ξέρω σίγουρα είδαν εκατομμύρια θεατές το True Detective. Σίγουρα δεν ήταν όλοι τους ενημερωμένοι από την αρχή για την Καρκόσα και τον Βασιλειά με τα Κίτρινα, ούτε για τα σχετικά με τον Λιγκόττι και αυτό το κείμενο… και για πολλά άλλα…)
    Συγγνώμη και πάλι για το μακροσκελές και κουραστικό μου post. Απλά το είδα και λίγο σαν μια μικρή αλληλογραφία ανάμεσα σε συνταξιδιώτες.
    Είναι σίγουρα πολύ όμορφες αυτές οι συζητήσεις και θα ήταν πολύ όμορφο αν γινόταν πραγματικά μπροστά από ένα τζάκι, ανάμεσα σε μια παρέα από συνταξιδιώτες.

  12. διάθεση ελιτισμού ή υπεροψίας που γεννάται πολλές φορές από την ανακάλυψη πραγμάτων που δεν γνωρίζουν οι πολλοί κλπ, αλλά με αληθινό ενδιαφέρον, αγάπη και διάθεση να ανακαλύψει τί ακριβώς προσπαθούσαν να κάνουν όλοι αυτοί τότε, θα έβλεπε οτι υπάρχουν ανάμεσα σε όλα αυτά τα συγκροτήματα, και ορισμένα που αντλούν επιρροές και από άλλα συγκροτήματα που έπαιζαν πολύ διαφορετικά στυλ και επιρρεάστηκαν από εκείνα, μπολιάζοντας διαφορετικά στοιχεία με αποτέλεσμα όλο αυτό να γινόταν με διάθεση να εκφράσουν κάτι συγκεκριμμένο, κάποιες δικές τους «ανυσηχίες», να φτιάξουν έναν ήχο όσο γίνεται δικό τους που να μπολιάζει ίσως διάφορα άλλα είδη και πειραματισμούς, για τους δικούς τους λόγους. Ένα τέτοιο συγκρότημα είναι και οι Neurosis (είχαν ξεκινήσει σαν crust punk συγκρότημα πριν «βρούν τον εαυτό τους»), ο ήχος και η μουσική των οποίων βασίζεται από τη μία στους Black Sabbath και από την άλλη στους Pink Floyd, για ευννόειτους λόγους. Και οι ίδιοι το έχουν πεί αλλά είναι αυτονόητο, όπως και για τος Πόου και Λάβκραφτ, οτι οι δύο μπάντες επιρρέασαν τους πάντες ανάλογα. Οι ίδιοι βέβαια αναφέρουν και άλλες πολύ διαφορετικές και ετερόκλητες επιρροές τους όπως: Swans, Hank Williams, Jimi Hendrix, Pink Floyd, Black Sabbath, King Crimson, Black Flag, Hawkwind, Joy Division, Rudimentary Peni, Celtic Frost, Melvins, Die Kreuzen, Killing Joke, Amebix, and Voivod. Από συγγραφείς: Philip K. Dick, Ingmar Bergman, Jack London, Paul Bowles, Cormac McCarthy. Ένα μικρό δείγμα της μουσικής τους, αν και νομίζω οτι θα πρέπει να ακούσει κανείς ολόκληρο τον δίσκο κάποιου καλλιτέχνη για να έχει μια καλύτερη εικόνα (οι ίδιοι δεν θεωρούν οτι η μουσική τους χαρακτηρίζεται metal, απλά την χαρακτηρίζουν ως “fucking intense music”): https://www.youtube.com/watch?v=f4jT7br5m1c
    Καταλαβαίνω απόλυτα όσα λες σχετικά με την παράδοση, είμαι συνταξιδιώτης από το δεύτερο τεύχος του περιοδικού καθώς και της συντροφιάς των βιβλίων σου, οπότε έτσι έμαθα κι εγώ για όλα αυτά κάποια πραγματάκια. Αυτό που ήθελα να πώ για τον Λιγκόττι συγκεκριμμένα είναι οτι, πολύ χονδρικά, μου φαίνεται πως χρησιμοποιεί όλο αυτό το μοτίβο για τους λόγους που παρέθεσε ο φίλος Anwrimos στο δικό του post, «η διαφορά του με τους συγγραφεις του φανταστικού είναι ότι, κινειται σε πιο φιλοσοφικά/ υπαρξιακα πλαίσια και όχι τόσο σε εξωγήινα/ δαιμονικά και μεταφυσικά πλαίσια,». (Όλο αυτό βέβαια όπως το έθεσε ο φίλος Anwrimos, σηκώνει μεγάλη συζήτηση γι’ αυτό ξαναλέω πολύ πολύ χονδρικά) Βέβαια ο ίδιος είπε οτι όλο αυτό που βίωνε δεν του δημιουργούσε καμιά διάθεση να αυτοκτονήσει. Το εξηγεί καλύτερα ο ίδιος φυσικά, καθώς και όλες του τις επιρροές, σκέψεις και λοιπά για όλα αυτά σε μια πολύ καλή και αποκαλυτπική συνέντευξη που βρήκα τις τελευταίες ημέρες εδώ: http://www.teemingbrain.com/interview-with-thomas-ligotti/
    Θεωρρώ οτι υπάρχουν άνθρωποι που αρέσκονται σε σειρες που έχουν επιρρεαστεί από το Twin Peaks ή και άλλες παλαιότερες ταινίες και σειρές οι οποίες έχουν επιρρεάσει τους πάντες αλλά για πολλούς λόγους δεν τις έχουν δεί (ομοίως το ίδιο συμβαίνει και σε όσους ακούν μουσική, ακόμη και σε διάφορους καλλιτέχνες θα έλεγα). Ανάλογα υπάρχουν και μουσικοί ή συγγραφείς και λοιπά οι οποίοι δεν έχουν επιρρεαστεί από κάποιους που θα θεωρρούσαμε προφανείς. Πολλές φορές δηλώνουν και άγνοια. Σίγουρα άλλες φορές είναι αποπροσανατολιστική, ίσως όμως άλλες φορές να είναι όπως τα λένε. Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν επιρρεαστεί από διάφορα ετερόκλητα πράγματα και κάνουν κάτι που

  13. Σας ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση και αυτή την συζήτηση που την βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα.
    Αρχικά, βλέπω οτι εγώ δεν έγινα τόσο κατανοητός όσο θα ήθελα. Ίσως το post μου (το είδα και λίγο σαν ένα είδος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας) ήταν μακροσκελές και κουραστικό γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη. Ήμουν αρκετά παρορμητικός στο να παραθέσω ορισμένα πραγματάκια που εντόπισα και θεώρησα οτι είναι ενδεικτικά του τί βλέπω οτι κάνει ο Λιγκόττι, κατά την δική μου άποψη (κάτι που είπα στο πρώτο μου post σχετικά με τον αναγνώστη και τις περιπέτειές του).
    Μου άρεσε πολύ το αποστασιοποιημένο σου παράδειγμα Παντελή οπότε θα χρησιμοποιήσω κι εγώ ένα για να παραθέσω όσο καλύτερα μπορώ αυτό που εξέλαβα προσωπικά από τον Λιγκόττι. Πρόκειται για ένα πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα, τους Neurosis. Βλέπω πολλές ομοιότητες σχετικά με την πορεία της μουσικής και της λογοτεχνίας μερικές φορές. Συμφωνώ με την παρατήρησή σου για του Green Day σε σχέση με τα ανάλογα παλιά γνωστά συγκροτήματα της “punk” μουσικής. Αν όμως κάποιος ξεκινήσει να ψάχνει τα πιό άγνωστα ή underground συγκροτήματα, χωρίς όμως καμία

  14. Χαίρε Συνταξιδιώτηπολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που μου λες, και φυσικά είναι δεκτά τα σχόλια σου. Δεν διαφωνώ με αυτά που λες, απλως θέλω (επιπλέον αυτών που λες) να καταδείξω το εξής :Υπάρχει ένα τραίνο. Στο οποίο προσθέτονται συνεχώς βαγόνια. Νέοι επιβάτες που επιβαίνουν σε νέα βαγόνια, μαθαίνουν εκεί μέσα για τον σιδηρόδρομο, τα τραίνα, και για την κατασκευή βαγονιών, και κατασκευάζουν το επόμενο βαγόνι που ακολουθεί, έπειτα νέοι μπαίνουν, κ.ο.κ. Φαντάσου το αυτό σαν μία τεράστια αμαξο-στοιχία, που ταξιδεύει, κ.ά., και όλο μεγαλώνει, έπειτα "γεννά" άλλες αμαξοστοιχίες, κλπ. Εξαιτίας τους μεγαλώνει συνεχώς και το σιδηροδρομικό δίκτυο, οι σταθμοί, αυξάνονται οι προορισμοί, κλπ. Γι' αυτό το πράγμα μιλάμε, στην ουσία. Δεν μιλάμε απλώς για μικρές προσωπικές προτιμήσεις. Αν είναι τα τραίνα που σε ενδιαφέρουν, (και όχι απλά ένα δρομολόγιο για προσωπικούς σου λόγους), τότε αλλάζει το πράγμα. Εμπλέκεσαι σε σιδηροδρομικές περιπέτειες… Εξερευνείς το σύστημα των τραίνων, το δίκτυο, τις κατασκευές, τις τάσεις, την Ιστορία, τους χάρτες τους, τους σταθμούς, τις μηχανές, την μορφολογία, κλπ. Επίσης, στην αρχή "εισχωρούμε" στο "δίκτυο" μέσα από ό,τι υπάρχει άμεσα διαθέσιμο. Έπειτα εξερευνούμε. Πρώτα διαβάσαμε Tolkien και μετά διαβάσαμε αληθινά τον Όμηρο. (Είναι σαν να "πιάσεις" μια μυρωδιά από ένα ωραίο φαγητό, απολαμβάνεις την μυρωδιά, έπειτα την ακολουθείς με την μύτη σου, αναζητάς το φαγητό, έπειτα το βρίσκεις και το τρως και μαγεύεσαι. Μετά ρωτάς για τον μάγειρα. Βρίσκεις τον μάγειρα, ρωτάς για την συνταγή, κλπ, κλπ. Ή είναι σαν να ακούς την Ηχώ μιας μελωδίας, την ακολουθείς για να βρεις από πού προέρχεται, να την ακούσεις στην πηγή της. Μετά ρωτάς για τον μουσικό, κ.ο.κ. Βλέπεις έναν πίνακα που σε συναρπάζει. Μαθαίνεις ότι ο ζωγράφος έχει "επηρεαστεί" πολύ από τον τάδε ζωγράφο. Ακολουθώντας την ίδια την συναρπαγή σου –όχι τον πίνακα– βρίσκεις πίνακες αυτού του τάδε ζωγράφου, και έμαθες περισσότερα για αυτό που σε συναρπάζει, και σε συναρπάζει έτσι ακόμη περισσότερο. Βρίσκεις τον επόμενο, κλπ, αναζητάς την πηγή της συναρπαγής σου. Όταν την εντοπίσεις, από εκεί βγαίνεις στο αληθινό δίκτυο, που είναι εις βάθος, όχι στην επιφάνεια του πράγματος. Δηλαδή, υπό αυτήν την οπτική, υπάρχουν φάσεις [ηχώ, μυρωδιές, πίνακες] που είναι απλά προθάλαμοι, πέρα από την πόρτα ο διάδρομος οδηγεί σε άλλες πόρτες, που οδηγούν μακριά και βαθιά…στην καρδιά του πράγματος. Για να μπορεί να συμβεί αυτό, αρχικά, ο προθάλαμος…πρέπει να έχει αληθινή πόρτα για τον διάδρομο. Όχι μία ζωγραφιστή πόρτα στον τοίχο, μία αληθινή πόρτα –ούτε να σου μιλάει κάποιος εκεί μέσα αποπροσανατολιστικά για άλλες πόρτες που δεν υπάρχουν στον προθάλαμο…) (συνεχίζεται)

  15. Τις προάλλες, μιλούσα με έναν αναγνώστη μου που γίναμε φίλοι. Στην πολυσύνθετη συζήτησή μας, σε κάποια φάση μού είπε ότι του αρέσουν τα Blues. Κι εμένα, του λέω. Ναι, μου λέει, ο B. B. King. Διαπιστώνω έτσι ότι, ναι μεν του αρέσουν τα Blues, αλλά…δεν έχει ακούσει αληθινά Blues. Του λέω, πω πω, Blind Willie Johnson, φίλε, Dark Was the Night Cold Was the Ground (είναι πλέον χαμένο στο διάστημα, είναι ένα από τα κομμάτια που ταξιδεύουν με το Voyager – ως δείγμα της ανθρώπινης θλίψης και του πόνου. Δεν έχει στίχους, ο Johnson απλά βογγάει σπαρακτικά μαζί με την κιθάρα). Ο φίλος με ακούει συνεπαρμένος. Μα δεν το έχεις ακούσει; Όχι, μου λέει. (Που είναι σαν να μιλάμε για την λογοτεχνία τρόμου και να εννοεί απλά τον Steven King –ή να διαπιστώνω ότι του αρέσει πολύ το ουίσκυ αλλά δεν έχει πιεί ποτέ κανένα αληθινό Σκωτσέζικο). Μα, του λέω, ο Leadbelly, o Robert Johnson, o Sonny Boy Williamson, o Joseph Spence, o Buka White, o Mississippi John Heart, τα field recordings του Alan Lomax, κλπ, κλπ. Όχι, τίποτα. Ειπαμε πολλά. Τελικά, τού έγραψα επιλογές σε μερικά CDs. Χμ, τώρα θα του αρέσουν όντως τα Blues. Μπήκε στο νόημα. Ω, από κάπου πρέπει να μπεις, ΟΚ.
    Τώρα, θυμάμαι ένα παράξενο ροκ γκρουπ που παίζει με πρωτοποριακό τρόπο παραμορφωμένα Blues, τους Kane Brothers (Rhythm & Blues for Baba). Όπως φαίνεται, το έχουν "προχωρήσει το πράγμα", στυλιστικά (με ένα κράμα ας πούμε metal). Αλλά…ποιο πράγμα; Μιλάμε για τα Blues; Και τί νόημα έχει να βάλω και τους Kane Brothers στην "συζήτηση", όταν δεν υπάρχει καν η συν-ζήτηση, όταν δεν ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε;
    Είναι σαν να λέω ότι μου αρέσει η "αφηρημένη τέχνη". Κάποιος πρέπει να μου μιλήσει για το Ultrex! (που λέει και η παλιά διαφήμιση). Πρέπει να μάθω για το Dada, για τον Σουρεαλισμό, κλπ. Και στον δρόμο πρέπει να μάθω ποιος είναι ο Andre Breton. Αναπόφευκτα, έτσι είναι, δεν φταίω εγώ. (Ο προθάλαμος μπορεί να ήταν πχ το Pop Surrealism, αλλά…με ενδιαφέρει πολύ τελικά ο Σουρεαλισμός ή το Ποπ;…)
    Θυμάμαι τους καλειδοσκοπικούς στίχους του T. S. Elliot :
    «Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να εξερευνούμε / και το τέλος όλης μας της εξερεύνησης θα είναι / να ξαναγυρίσουμε εκεί από όπου είχαμε αρχίσει / και να γνωρίσουμε τον τόπο για πρώτη φορά…»

    (συνεχίζεται)

Leave a Reply

Περισσότερες Δημοσιεύσεις

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

H Ανάσταση του Χριστού, σημαίνει την Ελπίδα που δικαιώνεται. Σημαίνει τον πόλεμο ενάντια στον Θάνατο, στην Παρακμή και στην Λήθη. Σημαίνει την Δικαιοσύνη που αναδύεται μέσα από την άβυσσο της αδικίας.

2020 – ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ

Εύχομαι να αξίζουμε όλοι μας πάντα την Φιλία της Χώρας των Ουρανών, με τον εαυτό μας να στέκει γενναίος και ακέραιος υπεράνω όλων των δυσκολιών..

ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Στον γρίφο του κόσμου, οι οθόνες των τηλεοράσεων χιονίζουν, η θλίψη των εικόνων που φεύγουν, όλο φεύγουν. O Μαλλαρμέ είπε ότι όλα γίνονται για να καταλήξουν σ’ ένα βιβλίο.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ

στις ενημερώσεις

ΚΑΙ ΘΑ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ BLOG.

Loading