ΑΝΤΙΟ ΕΡΙΧ ΦΟΝ ΝΤΑΙΝΙΚΕΝ

Παντελής Φ. Β. Γιαννουλάκης

»Είμαι γέρος πιά, αλλά οι θεοί μ’ αγαπάνε ακόμη…»
είχε πει, λες κι ήθελε να μοιραστεί ένα μυστικό. 
Είμαστε κι εμείς γέροι πια, όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με τα βιβλία του κι ονειρευτήκαμε τα μέρη που ταξίδευε : κι εμείς τον αγαπάμε ακόμη. 

Χάσαμε, λοιπόν, τον μεγάλο εξερευνητή, τον Έριχ φον Νταίνικεν, έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους μας, έναν καλό άνθρωπο και τολμηρό συγγραφέα, έναν στοχαστή κυνηγημένο από το κατεστημένο όσο κανείς άλλος, έναν περιπετειώδη ρομαντικό άνδρα μιάς άλλης εποχής, του παρελθόντος ή του μέλλοντος – και πλέον πέρα από τον Χρόνο. 
Έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση στις 10 Ιανουαρίου 2026, αφήνοντας πίσω του 90 χρόνια.

Κάθομαι τώρα εδώ μόνος μου, στην Βόρειο Θάλασσα, και θρηνώ τον άνδρα, τον καλό οικογενειάρχη, τον πολυγραφότατο συγγραφέα, τον υπομονετικό ερμηνευτή, τον νοικοκύρη αρχειοθέτη, τον ονειρευτή διαστημανθρώπων, τον εξερευνητή χαμένων κόσμων, τον δάσκαλο, τον φίλο. 
Μου έκανε την μεγάλη τιμή να είναι φίλος μου, εμένα που κάποτε δεν ήμουν παρά ένα αγοράκι που ονειρευόμουν με τα βιβλία του, που θύμωνα με τους κακούς ανθρώπους που τον αμφισβητούσαν χωρίς να τον ξέρουν, που είχα τον ανάγλυφο Μάγια βασιλιά Pakal (Kʼinich Janaab Pakal) από το Palenque, να γκαζώνει με το διαστημοπλοιάκι του σ’ ένα πόστερ πάνω από το κρεββάτι μου. 

Μου θύμιζε πάντα τον πατέρα μου. Είχαν σχεδόν το ίδιο στυλ, εκείνο του επινοητικού Ευρωπαίου μεσοαστού τζέντλεμαν της δεκαετίας του ’60 και του ’70, (κιμπάρη τον λέγαμε στην Θεσσαλονίκη), ευγενούς ανθρώπου που ζούσε με κώδικες. 
Άλλωστε, ο πατέρας μου με είχε συστήσει στον Έριχ φον Νταίνικεν, και στην βιβλιοθήκη του πατέρα μου διάβασα τα πρώτα βιβλία μου του Νταίνικεν, σε Ελληνικές μέτριες μεταφράσεις με κακοτυπωμένες ασπρόμαυρες εικόνες,  αλλά τα διαβάζαμε με αγάπη μαζί με τον μπαμπά μου, Ήταν οι Θεοί Αστροναύτες;, Αναμνήσεις από το Μέλλον, Ο Κόσμος μου σε Εικόνες, κ.ά. 
Λοιπόν, ο πατέρας μου, μέχρι τα βαθιά γεράματά του, ήταν μεγάλος θαυμαστής του Νταίνικεν, τα μάτια του γέροντα έλαμπαν όταν άκουγε το όνομα Νταίνικεν, αν και δεν μπορούσε πια να τον διαβάσει, και δεν του άρεσε και το internet. 
Ο Νταίνικεν ήταν η αμφισβήτησή του, η περήφανη πίστη του, ναι, για τον μπαμπά μου δεν είχαν δίκιο οι αλαζονικοί επιστήμονες, οι κρυψίνοι αρχαιολόγοι, οι αυστηροί παπάδες, οι μικρόνοοι και ανίδεοι καθημερινοί άνθρωποι, είχε δίκιο ο Νταίνικεν, οι εξωγήινοι. 
Χαριτολογώντας πάντα μου έλεγε ότι ήταν εξωγήινος, εδώ πέρα. Ώσπου κάποτε το άκουσα κι από τον ίδιο τον Νταίνικεν, κλείνοντας μου το μάτι. 
Έχασα πια και τον εξωγήινο μπαμπά μου, κι ίσως να είναι καλό που έφυγε λίγο πριν από τον Νταίνικεν, γιατί δεν μπορώ να με φανταστώ να του λέω τα νέα του χαμού του συγγραφέα. Θα στεναχωριόταν τόσο μα τόσο πολύ -τον θυμάμαι να δακρύζει όταν έφυγε ο Φρανκ Σινάτρα, (κι ήταν ένας “boys don’t cry” τύπος). 

Συνάντησα προσωπικά για πρώτη φορά τον Έριχ Φον Νταίνικεν, στο ξενοδοχείο Hilton στην Αθήνα, το 1994.
Είχε έρθει στην Ελλάδα για ένα ταξίδι σε ιδιαίτερες αρχαιότητες μαζί με τα μέλη του club του των Φίλων των Αρχαίων Αστροναυτών.
Έτρεμαν τα γόνατά μου από την συγκίνηση. Είχε δεχθεί να του πάρω μία συνέντευξη, εκείνη την εποχή για το παλιό περιοδικό Τρίτο Μάτι, στο οποίο ήμουν αρχισυντάκτης τότε. 

Αρκετό καιρό πριν, τού είχα γράψει μία επιστολή, κάνοντας του ένα σωρό θρασύτατες ερωτήσεις, και καταθέτοντάς του διάφορες ιδέες μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μού είχε απαντήσει, γράφοντας μου ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα!
Μετά, μιλήσαμε και στο τηλέφωνο. Ακόμη θυμάμαι -πέρα από την ακριβή υπεραστική κλήση στην Βιέννη, τότε- τον ήχο στ’ αυτιά μου της ιδιότυπης Γερμανικής προφοράς του καθώς μιλούσαμε στα Αγγλικά. 
Ηταν η εποχή που ονειροπόλα είχα ξεκινήσει τις πρώτες εκδόσεις Terra Nova, και σχεδίαζα ανέφικτα εκδοτικά εγχειρήματα.
Του παραπονέθηκα (έκανα σχεδόν μία καταγγελία) για τις μετριότατες Ελληνικές εκδόσεις των βιβλίων του, ότι δεν του άξιζαν, ότι δεν ήταν στο πνεύμα του έργου του, ούτε καν το ίδιο το στυλ αυτών των εκδόσεων, και ότι δεν τον προωθούσαν καθόλου, και ήταν παραγκωνισμένες, και άλλα παρόμοια, παιδικά πράγματα (κάτι που δεν καταλάβαινα ακόμη τότε). Τα έλεγα έχοντας κατά νού να τού προτείνω να κάνω εγώ τις εκδόσεις των βιβλίων του στην Ελλάδα.
Αυτός, σαν να διέγνωσε κάτι στον νεανικό ενθουσιασμό μου, ή μάλλον σαν να κατάλαβε το πάθος μου, αλλά και το μεγάλο ενδιαφέρον μου γι’ αυτόν και για τα μυστήρια που κοινά μάς γοήτευαν, και νομίζοντας ίσως ότι πήγαινα να μιλήσω για λογαριασμό κάποιου άλλου εκδοτικού οίκου, όχι δικού μου, τελικά μού είπε:
“Θέλω να το κάνεις εσύ. Αν είναι να γίνει, εσύ να ασχοληθείς, να το πάρεις επάνω σου. Θέλω εσένα!”.  
Αμέσως κατάλαβα ότι έδινε μεγάλη σημασία στην πίστη, στην αφοσίωση, στον ενθουσιασμό για το αντικείμενο, πράγματα που διέγνωσε σ’ εμένα από το νεανικό πάθος με το οποίο τού μιλούσα. Ήθελε να το κάνω εγώ, ο κανένας, πριν καν τού το πώ εγώ ο ίδιος. Μ’ έπιασε ναυτία.
Συνήλθα, ξαφνικά. Δεν είχα ούτε δεκάρα τσακιστή! Πώς θα το έκανα; Πώς θα το έπαιζα εκδότης του Νταίνικεν; Συνειδητοποίησα απότομα ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθεί, ρεαλιστικώς ήταν εντελώς έξω από τα νερά μου. Ήμουν απλά ένας ερασιτέχνης, δεν είχα ιδέα από εκδόσεις, παρ’ όλο που είχα ήδη βγάλει ένα βιβλίο που πήγαινε σχετικά καλά, κι απλά είχα πολλά σχέδια. Θα ήταν ένα τεράστιο άλμα για μένα, που ακόμη κι αν έκανα το τόλμημα γι’ αυτό, δεν είχα τα μέσα για να το ολοκληρώσω, αντιθέτως μάλιστα…
Το άφησα στο αόριστο, παρ’ όλο που αυτός ήθελε αληθινά να τα συνεννοηθούμε μαζί όλα, εκείνη την στιγμή! Ήθελε αληθινά να μου δώσει μία παράτολμη γι’ αυτόν ευκαιρία. Ήταν μεγαλύτερος Don Quixote από μένα, που ήμουν ο μεγαλύτερος που ήξερα!
Δεν τόλμησα να επικοινωνήσω ξανά τότε, και, από την ντροπή μου, δεν τού το πρότεινα ξανά ποτέ, (παρ’ όλο που αρκετά αργότερα μπορούσα πλέον να το κάνω).
(Παρ’ όλα αυτά, τελικά κάποτε στην Ελλάδα έγινα ο εκδότης του Ζαχαρία Σίτσιν!)

Και, να λοιπόν, που καθόμουν σ’ ένα πολυτελές σαλόνι του Hilton, (νιώθοντας σαν επαρχιώτης στο Las Vegas), και περίμενα τον ίδιο τον Έριχ Φον Νταίνικεν προσωπικά, για να καθήσουμε μαζί, face to face, και να του πάρω μία συνέντευξη (που έμοιαζε ανέφικτη επίσης, διότι είχα ένα εκατομμύριο ερωτήσεις). 
Θυμάμαι το χαμόγελο του, την ευγένεια του, τα λαμπερά του μάτια, την ολοφάνερη μεγάλη καρδιά του. Σε λίγα λεπτά ήταν σαν να τον γνώριζα από πάντα. 
Μιλάμε για αποκλειστική συνέντευξη, μεγάλη επιτυχία, που δεν με ένοιαζε καθόλου, ούτε που το σκέφτηκα καν, εγώ είχα επικεντρωθεί στο γεγονός ότι θα συναντηθώ με τον Έριχ  φον Νταίνικεν!
(Ακούς πατέρα;…)

Λένε ότι δεν πρέπει να επιδιώκεις να γνωρίζεις προσωπικά τους ήρωές σου, διότι θα τους απομυθοποιήσεις, και ποτέ πια δεν θα είναι το ίδιο. Ανοησίες! Διαβολικές ανοησίες! Έχω γνωρίσει προσωπικά πολλούς μεγάλους ήρωές μου, πολλούς, και δεν απομυθοποίησα ποτέ τίποτε, παρά μόνο μεγάλωσε η αγάπη μου γι’ αυτούς! 
(Τι να λέμε τώρα, είχα γίνει φίλος με τον Jean Jacques Burnel των Stranglers! Πιο ψηλά δεν πάει! Ήξερα απ’ έξω όλα τα κομμάτια τους, από μικρό αγόρι…)

Αργότερα, κυνηγούσα τα ίχνη των επιτόπιων μυστικότατων ερευνών του Νταίνικεν στην Κρήτη, βήμα προς βήμα, μέχρι τον…Τσούτσουρο. 
Αναζητώντας τον τάφο του Δία, ή, τελικά, του Μίνωα. 
Έχω γράψει για όλη αυτήν την περιπέτεια πίσω από τον Νταίνικεν (και όχι μόνο), στο ερευνητικό μου κείμενο με τον τίτλο “Ο Τάφος του Βασιλιά του Κάτω Κόσμου”, το οποίο πλέον περιέχεται ως το μεγάλο δεύτερο κεφάλαιο στο νέο βιβλίο μου “Μυστική Ελλάδα (Παράξενα Μυστήρια & Ανακαλύψεις)”. Εδώ >
https://www.strange-egnarts.com/product/secret-greece/

Υπήρξε πολύ γενναιόδωρος προς εμένα, σαν φίλος και δάσκαλος. Μού έδωσε πολλά (όπως ξέρω ότι το έκανε σε πάρα πολλούς ανθρώπους), χωρίς να μου ζητήσει ποτέ του τίποτε απολύτως. 
Συναντηθήκαμε μερικές φορές – δύο από αυτές ήταν πολύ επεισοδιακές, μία στο Λονδίνο και μία στην Κωνσταντινούπολη, ήταν πολλά τα μυστήρια που έπρεπε να λυθούν, αλλά από τότε δεν μπορούσε να λυθεί η επιμονή του για την σιωπή μας προς τα έξω.  Ήταν ένας από τους τρεις ανθρώπους που μου έμαθαν λεπτομερώς τι πρέπει να λέγεται δημοσίως και τι όχι, (οι άλλοι δύο ήταν ο Γιάννης Φουράκης και ο καθηγητής Μηνάς Μαδεντζίδης, αιωνία τους η μνήμη). Ο ίδιος ο George Adamski είχε πει: “My Heart is a Graveyard of Secrets”. 

Παρ’ όλα αυτά, έχω γράψει το παράξενο κείμενο με τον τίτλο “Κάτι που μου Είπε ο Έριχ Φον Νταίνικεν”, που πλέον αποτελεί το Κεφάλαιο 8, στον Γ’ Τόμο του πεντάτομου έργου μου “Παράξενες Έρευνες”. Εδώ >
https://www.strange-egnarts.com/product/strange-researches-3/

Πέρα από τις -σαν θησαυρός για μένα- φορές που συναντηθήκαμε, μιλούσαμε στο τηλέφωνο, αλληλογραφούσαμε, (έχω και πολλές κασσέτες με ηχογραφημένες συζητήσεις μας), τον έβλεπα ακόμη και στα όνειρά μου. 
Σε ένα όνειρο μου, που του το διηγήθηκα, πετούσαμε μαζί πάνω από τις Γραμμές της Νάζκα, κι εκείνος μου εξηγούσε τα σύμβολα, την αράχνη, το πουλί, την μαϊμού.
Στο τέλος μάς είχαν κυκλώσει ιπτάμενοι δίσκοι, κι εκείνος είχε τρομάξει πολύ, αντί να χαρεί. Πάτησε πρόωρα το κουμπί Eject. Ξύπνησα σαστισμένος, στο πάτωμα. 

Ολονύκτιες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, ένα ταχυδρομικό δέμα γεμάτο Polaroid φωτογραφίες από την Ελβετία (μία από κάτω της έγραφε, με παιδικά γράμματα: “Pantelis, see the fields of Heaven”), το χειρόγραφο που απέρριψαν οι εκδόσεις Simon & Schuster παραμένει κλειδωμένο στο τρίτο συρτάρι της μεταλλικής συρταριέρας, παράξενα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά, μία μεταλλική βίδα πενήντα χιλιάδων ετών, η αρχαία μπαταρία της Βαγδάτης (εξαφανισμένη πλέον), οι επιθέσεις που δεχόταν από τον γλοιώδη Carl Sagan, έλεγε “δεν με νοιάζει τίποτε, έχω το χρυσάφι των θεών” The Gold of the Gods, κι ένα θεματικό πάρκο με τα μνημεία των Αρχαίων Αστροναυτών, ανακατασκευασμένα στην καρδιά της Ευρώπης, μια δική του Disneyland. 
Όταν κάποτε τον ξενάγησα στην Θεσσαλονίκη, είδε τον Πύργο του ΟΤΕ και μού είπε: “Μα, δεν θα ανεβούμε στον πύραυλο;”… 
H γλυκύτατη κυρία Ελίζα, η σύζυγος του, με την οποία έζησαν μαζί όμορφα πιστά κι αγαπημένα επί 65 χρόνια, (την θυμάμαι να κάθεται χαμογελαστή σε μία καρεκλίτσα με την ποδιά της και να πλέκει μία κουβερτούλα με τις εικόνες των εξωγήινων Wandzinas από τις σπηλαιογραφίες της Αυστραλίας), μου είχε στείλει ένα κουτί με Ελβετικά σοκολατάκια, το είχε δώσει σ’ έναν φίλο μου που τους είχε επισκεφτεί, για να μου το δώσει. Σήμερα, δεν μπορώ να την φανταστώ μόνη της χωρίς τον Έριχ φον Νταίνικεν. 

Είχα την τιμή ο Νταίνικεν να δεχθεί να είναι συνεργάτης μου (αφιλοκερδώς) στο Απαγορευμένο Περιοδικό STRANGE. 
Έγραψε για μένα και δύο αξιομνημόνευτα άρθρα, που δημοσίευσα στο Strange: το ένα ήταν για το Puma Punku, το Tiwanaku και το Palenque, με πολλές νύξεις για την Κούφια Γη, και το άλλο ήταν για την Ιερή Γεωγραφία της Ελλάδας. 
Στο website του περιοδικού Strange, έχουμε αναδημοσιεύσει (από το 2001) το καταπληκτικό άρθρο από τον Έριχ Φον Νταίνικεν, με τον τίτλο ΤΟ ΙΕΡΟ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – Ο Θ. Μανιάς, ο Πλάτωνας, και ο Μυστικός Χάρτης της Ελλάδας… Με μία αποκλειστική διήγηση για το πώς τα γνώρισε όλα αυτά. 
Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ : 
https://www.strange-egnarts.com/the-sacred-geographical-network-of-greece-by-erich-von-daniken/

Όταν στήναμε σχεδόν εκ του παρασκηνίου, μαζί με τον Γιώργο Καρποδίνη και την Νάντυ Παπαμήτσου, τις τηλεοπτικές εκπομπές “Οι Πύλες του Ανεξήγητου” του Κώστα Χαρδαβέλα, ο Κώστας χοροπήδηξε από τον ενθουσιασμό του όταν τού είπαν ότι είμαι φίλος με τον Νταίνικεν. “Υπάρχει περίπτωση να μπορέσουμε να τον καλέσουμε στην εκπομπή;” με ρωτούσε με διστακτικό βλέμμα. Το πρότεινα στον Νταίνικεν, κι εκείνος μάς κάλεσε στην Ελβετία, εμένα και τον Χαρδαβέλα, για να τον μαγνητοσκοπήσουμε. Αυτό, τελικά, με έφερε σε δύσκολη θέση, διότι η παραγωγή δεν ήθελε να πληρώσει όλα αυτά τα χρήματα που απαιτούνταν για το ταξίδι και τα έξοδα. Στο τέλος, τον παρακάλεσα να τον βγάλουμε να μιλήσει στον αέρα της εκπομπής, με δορυφορική σύνδεση. Έτσι κι έγινε, και ήταν η πρώτη και η μόνη φορά που ο Νταίνικεν βγήκε και μίλησε στην Ελληνική τηλεόραση!
Μία αξιομνημόνευτη στιγμή, που, με τον τρόπο της, δικαίωνε πολλά πράγματα. 
(Λίγο αργότερα, βέβαια, ο Χαρδαβέλας πήγε μόνος του στην Ελβετία και τον συνάντησε για ένα video, εμένα με θυσίασε στον βωμό της οικονομίας). 

Είναι τόσα πολλά αυτά που δεν θα ξέραμε, αν δεν υπήρχε ο Έριχ φον Νταίνικεν και τα βιβλία του. 
Θα μέναμε με τους καθόλου ευφάνταστους και εντελώς στείρα αυστηρούς γραφειοκράτες, που διαφεντεύουν αυτά τα ζητήματα, καθόλου γενναιόδωροι στο να έχουμε εμείς παράξενες γνώσεις. 
Ο Νταίνικεν τούς αποκαλούσε: “Αυτοί που μετράνε τα μπιζέλια”. 
Δεν θα ξέραμε σχεδόν τίποτε για όλα αυτά που με τόσο τόλμη, επιμονή και πάθος, μάς έδειξε ο κύριος Νταίνικεν. Και που πλήρωσε το αντίτιμο, να τον διασύρουν και να τον συκοφαντούν και να τον κυνηγούν παντού όλοι οι αυτόκλητοι θεματοφύλακες αυτών των ζητημάτων. Το αλαζονικό κατεστημένο της γνώσης. 

Αυτά δεν είναι τα μεγάλα μυστήρια, απλώς. Είναι τα μυστήρια του Νταίνικεν, αυτά που αυτός αποκάλυψε, εξερεύνησε, διέδοσε σε όλον τον κόσμο, τα έκανε διάσημα και αγαπητά, και που τα υπερασπίστηκε σε έναν ολόκληρο Μυστικό Πόλεμο. 

Και, όλους αυτούς τους τολμηρούς και συναρπαστικούς μας ήρωες, πρέπει να τους υπερασπιζόμαστε, όπως κι εγώ υπερασπίστηκα τον Έριχ φον Νταίνικεν απέναντι σε κάθε μοχθηρό μεγαλομανή ψυχασθενή ψευδο-σκεπτικιστή μικρόνοο και συκοφάντη, σε όλη μου την ζωή. Και το ίδιο έκανα για όλους μας τους ήρωες και τους δασκάλους μας, εξ ονόματος του Βασιλείου της Καρδιάς. 
Το οποίο σε καλεί να κάνεις κι εσύ το ίδιο, αν ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάμε. 
Και, αν το λέει η καρδιά σου. 

Η καρδιά του Έριχ φον Νταίνικεν το έλεγε. Και πολύ! 
Κι ακόμη κι αν η καρδιά του δεν χτυπάει πλέον εδώ δίπλα μας, και ταξιδεύει μακριά για τα Ηλύσια Πεδία (“Pantelis, see the fields of Heaven”), τον προορισμό των ηρώων, ο κύριος Νταίνικεν θα είναι πάντοτε μέσα στην καρδιά μας, και θα τον θυμόμαστε με πολύ αγάπη και ευγνωμοσύνη. 

Σε χαιρετώ. Αντίο Έριχ φον Νταίνικεν. Είθε να βρίσκεσαι στο Βασίλειο των Ουρανών. Αναπαύσου εκεί εν ειρήνη. 

Με τιμή
Παντελής Γιαννουλάκης