Έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που δημοσίευσα εδώ τις “Αμελητέες Προσωπικές Σημειώσεις του 2015, (Κείμενο με Βίντεο)”
Δες Εδώ >>
ΑΜΕΛΗΤΕΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 2015

Οι προσωπικές σημειώσεις ενός συγγραφέα είναι η βασική απασχόλησή του, κι εγώ έχω κυριολεκτικά αμέτρητα σημειωματάρια και τετράδια και χαρτιά και files με τις συνεχείς σημειώσεις μου. 
Δεν τις διαβάζει ποτέ κανείς. 
Όπως τελευταία φαίνεται, κάθε δέκα χρόνια επιλέγω τις πιο αμελητέες από αυτές και (παρ’ όλο που έχω συμπεράνει ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τέτοια πράγματα) τις κάνω διαθέσιμες για το αντίστοιχα αμελητέο αναγνωστικό μάτι, ίσως λίγο επιτηδευμένα, ως αδιάκριτη εισβολή στο ιδιωτικό μου σύμπαν. 
Είναι μια εφήμερη εκπομπή από έναν πομπό από αλλού. 

Οι εικόνες από δορυφόρους (Satelite Imagery) σήμερα αντιπροσωπεύουν 10.000 Petabytes per orbit, σε κάθε τροχιακή περιστροφή τους γύρω από την Γη. Νομίζω ένας μέσος δορυφόρος κάνει την περιστροφή της Γης κάθε περίπου ενενήντα λεπτά (ανάλογα με το ύψος), μιάμισι ώρα. Αναλογίσου, 10.000 Petabytes κάθε μιάμισι ώρα, κάθε μέρα!
Ολόκληρη η συλλογή από videos του Youtube είναι 4.000 Petabytes! Τα περιεχόμενα όλου του Facebook είναι το ένα έκτο από αυτό.
Πώς και πού αποθηκεύονται τα ατέρμονα Petabytes (αιωνιότητες ολόκληρες) των δορυφορικών εικόνων;

Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που δεν ξέρουμε, δεν κατανοούμε, βρισκόμαστε σε πλήρη άγνοια πληροφορίας. Ο μέσος άνθρωπος βρίσκεται σε έναν εντελώς άλλο low-fi κόσμο πληροφορίας. Και κάποιοι ζουν σε ένα hi-fi άλλο κόσμο πληροφορίας.
Τί είδους πληροφορίες κατέχουν αυτοί που χειρίζονται αυτά τα sci-fi συστήματα; Πού και πώς τις χρησιμοποιούν;

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Εδώ και τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια έχει επιτευχθεί η εμφύτευση ήχων και σκέψεων σε εγκεφάλους από συσκευές ειδικών πομπών από απόσταση (νομίζω έως ένα χιλιόμετρο μακριά).
Βρήκα μία αινιγματική σημείωση του Dr Eric Davis που λέει ότι αυτά τα δεδομένα χρησιμοποιούνται για το Super–Empathy (reflection of a human’s emotional state). Την Υπερ-Εμπάθεια.
Το πρόβλημα της Εμπάθειας απασχολούσε τόσο πολύ τον Philip K. Dick, 40-50 χρόνια πριν. Για παράδειγμα, είναι ένα από τα κεντρικά ζητήματα του Do Androids Dream of Electric Sheep (μεταφερμένο στον κινηματογράφο ως Blade Runner, από τον Ridley Scott). Ο μόνος εξεταστικός τρόπος για να διακρίνεις ένα Android (μία Replica) από έναν κανονικό βιολογικό άνθρωπο, είναι εκείνο το τεστ που διερευνεί την ανθρώπινη εμπάθεια, την οποία τα Androids δεν διαθέτουν.

…Κατά το 2011, τόσα χρόνια πριν, στο πανεπιστήμιο Yale, μπόρεσαν να ανακτήσουν ήχους που είχε ακούσει ένα κουνάβι (ένα ferret) απευθείας από τον ίδιο τον εγκέφαλο του ζώου.

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Η νέα Αορατότητα. Κανείς δεν ενημερώνεται για τις εξελίξεις στα Invisibility Cloaks (Μανδύες Αορατότητας). Δεν το συζητάει κανείς. Είμαι μόνος μου;
Εντυπωσιάζομαι από νέα άψογα Invisibility Cloaks φτιαγμένα από metamaterials, από nanophotonic crystals, ή από plasmonics.
Με την νέα λέξη Plasmonics, θυμήθηκα τον Adi Newton (Clock DVA), ο οποίος σε κάποια κείμενα του (Anterior Research Station) πριν από δεκαετίες μιλούσε για τα Teledildonics. (Εφαρμογές του Virtual Reality και των Data-Suits για το σεξ εξ αποστάσεως).

Η τελευταία κάπως άψογη εφαρμογή αορατότητας είναι ήδη πάρα πολύ παλιά. Εκείνο το κουτί με τους καθρέφτες, στο οποίο μπαίνεις μέσα, και το οποίο είναι εντελώς αόρατο από συγκεκριμένες οπτικές γωνίες. (Προφανώς τέλεια εφαρμογή στα Magic Shows). O Arthur C. Clarke, θυμάμαι, είχε προτείνει την αντικατάσταση αυτών των καθρεφτών με οθόνες και κάμερες. Π.χ. η οθόνη μπροστά, δείχνει αυτό που τραβάει η κάμερα από πίσω, κ.ο.κ..
Είχαμε πειραματιστεί, παλιά, με έναν φίλο μου, και το είχαμε πετύχει τέλεια.  

Πέρασαν τα χρόνια και συνειδητοποιώ ότι σχεδόν μια ολόκληρη ζωή έχω εκείνη την εμμονή με το ψάρι Πλευρονυκτίδα. Σαν κατοπτρικός χαμελαίοντας (το ψάρι είναι flat και κολυμπάει με το σώμα του οριζόντια, όπως π.χ. τα σελάχια), καθρεφτίζει προς τα κάτω την επιφάνεια από πάνω του, και προς τα πάνω την επιφάνεια από κάτω του, και είναι ουσιαστικά αόρατο για τους εχθρούς του.

Τις προάλλες, ένα όνειρο μου που γίνεται αληθινό, στο Rotterdam σε ένα ειδικό Aquarium πήρα την άδεια να χωθώ με γυαλιά μέσα σε ένα ενυδρείο με πλευρονυκτίδες, για να δω επιτέλους τι θα γίνει αν βάλεις έναν καθρέφτη κάτω από μία πλευρονυκτίδα. Ταλαιπωρήθηκα για να το κάνω, αλλά τα κατάφερα.
Η όμορφη συνοδός μου φώναζε έκπληκτη με το αποτέλεσμα…

* * * * * * * * * * * * * * * 

Μια ωραία δήλωση του Dr. Kit Green (forensic neuroimaging, CIA) :
We face a discontinuity. We are no longer experts in anything.
Αντικρύζουμε μία ασυνέχεια. Δεν είμαστε πια ειδικοί σε τίποτε.

Κοιτώντας τον κόσμο της γνώσης και της πληροφορίας, οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον κολυμπούν άτσαλα μέσα σε μία μπαγιάτικη κρύα σούπα πληροφοριών, και –αν δεν πνιγούν διανοητικά μέσα της– ψαρεύουν μέσα από αυτήν κάποιες πληροφορίες, συνήθως φήμες ή επιβαλλόμενα μικρά αφηγήματα για κάποια εφήμερη πραγματικότητα, και φτιάχνουν οι ίδιοι τις μεταλλαγμένες γνώσεις τους και απόψεις τους, γνώμες πάνω στο τίποτα, ανταλάσσοντας κουταλιές αυτής της σούπας με όλους τους άλλους που τσαλαβουτούν μέσα σε αυτήν.

Εκτός ίσως από κάποιους μισθοφόρους επιστημονοειδείς εργάτες, κανείς πλέον δεν είναι ειδικός σε τίποτε απολύτως. Η γνώση δεν υπάρχει.
(Οι μεγαλύτεροι γνώστες έχουν ήδη φύγει από την ζωή, ή είναι πολύ γέροι πια και κουρασμένοι για να καθίσουν να ασχοληθούν με το ανόητο πλήθος).
Η γνώση δεν υπάρχει μέσα στα media, μέσα στο internet, στους τηλεοπτικούς δέκτες, στα κινητά και στις οθόνες των κομπιούτερς. Η γνώση υπάρχει μόνο μέσα στα βιβλία.

Οι γνώσεις που υπάρχουν μέσα στα βιβλία, δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.Αν δεν έχεις τα βιβλία, δεν γνωρίζεις τίποτε απολύτως.

Ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει με την σούπα του, μέσα στην σούπα τους, δεν με ενδιαφέρει.
Εγώ είμαι μέσα στην Βιβλιοθήκη.

* * * * * * * * * * * * * * * *

To Internet θα καταρρεύσει μέσα στα επόμενα χρόνια, διότι θα πλημμυρίσει από A.I. περιεχόμενα (ήδη συμβαίνει),και θα είναι τα πάντα fake!
Παντού θα υπάρχουν fake videos, fake images,fake voices, fake news, fake people, fake sites, fake ads, και τα πάντα θα είναι ψεύτικα. Και κανείς δεν θα μπορεί να διακρίνει την διαφορά μεταξύ fake και αληθινού. Δεν θα μπορείς να εμπιστευτείς τίποτε απολύτως.
Θα γίνει μια προσπάθεια να δημιουργηθούν internet safe zones, αλλά αργά ή γρήγορα θα «μολυνθούν» και αυτές. To τελευταίο βήμα θα είναι το ότι δεν θα μπορείς να εμπιστευτείς απολύτως κανένα email και κανένα message.
Τότε, το Internet θα γεμίσει από τόσους πολλούς κανονισμούς και απαγορεύσεις, ελέγχους και authorizations, ανάμεσα στον fake καταιγισμό, που θα είναι όχι απλά εντελώς ανελεύθερο, όχι απλά δύσχρηστο, αλλά άχρηστο.

Παρ’ όλο που ακούγεται πολύ παράξενο, εγώ πιστεύω ότι έπειτα από χρόνια το Internet θα αντικατασταθεί από ένα international radio system.

* * * * * * * * * * * * * * * 

Μέσα στα επόμενα χρόνια, τα Robots θα μπουν στην καθημερινή ζωή μας, θα γίνει ένα boom παντού μεγαλύτερο από αυτό που έγινε με τα κινητά τηλέφωνα και τα smart phones.
Το πρόβλημα θα είναι ότι τα Robots θα είναι εντελώς «ηλίθια», διότι αλλιώς κανείς απολύτως δεν θα τα εμπιστεύεται για να κάνουν οτιδήποτε. Θα πρέπει να είναι απλώς προγραμματισμένα για να κάνουν πάρα πολύ συγκεκριμένα πράγματα, αρκετά περιορισμένα για να είναι ακίνδυνα αν γίνει κάποιο λάθος.
Αν και θα είναι «ανθρωπόμορφα», ούτε πρόσωπο δεν θα έχουν, διότι κι αυτό θα ήταν επικίνδυνο για διάφορους λόγους.

Πιστεύω ότι, τα Robots, παρ’ όλο που θα πλημμυρίσει από αυτά ο καθημερινός κόσμος, δεν θα αντικαταστήσουν τις περισσότερες από τις εργασίες που κάνει ο άνθρωπος της πόλης (π.χ. οδήγηση οχημάτων), αυτό το σενάριο θα παραμείνει αποτυχημένο sci-fi.
Έπειτα από τους πρώτους ενθουσιασμούς : Σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα Robots θα απαξιώνονται έντονα από τους χρήστες τους και όλους τους ανθρώπους, θα τους φέρονται βίαια, χλευαστικά, κυνικά, απαξιωτικά, επιθετικά και απρεπώς, αρνητικά και εντελώς υποτιμητικά. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει φόβος και ανασφάλεια για την χρησιμοποίηση τους από τις εταιρίες, το εμπόριο, το δημόσιο, κλπ.
Θα υποτιμηθούν απόλυτα, επικίνδυνα, ακριβώς διότι θα παρουσιαστούν υπερτιμημένα και με μεγάλες αρχικές προσδοκίες. Ουσιαστικά, θα είναι ένα global hoax. (Φανταστείτε μια παγκόσμια «αρπαχτή» με κάτι που δεν είναι αυτό που φαίνεται).

Επιπλέον, θα παρουσιάζουν τόσα πολλά προβλήματα και βλάβες και λάθη, όχι μόνο σε δικά τους τεχνικά ζητήματα, αλλά κυρίως στην επαφή τους με την κοινωνία και στην αφομοίωσή τους, στο interface τους και στο interactivity τους. Θα ταυτιστούν με προχειρότητα και αναξιοπιστία, θα θεωρηθούν ως υπερτιμημένες τεχνολογικές υποσχέσεις που δεν προσφέρουν το υποσχόμενο αποτέλεσμα έγκυρα.
Οτιδήποτε θα έχει να κάνει με Robots, θα θεωρείται κάτι δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, ανεύθυνο, ίσως ακόμη και προσβλητικό. Θα προτιμάς τις συναλλαγές με έναν άνθρωπο, και όχι με ένα Robot.
Ως αποτέλεσμα, το Robot θα είναι αυτό που εννοεί ο τίτλος του: ένας εργάτης, ένας υποτιμημένος και υποτιμητικός εργάτης, φτηνός, ασήμαντος, πρόχειρος, και αναξιόπιστος, δυνητικά επικίνδυνος.

Βλέπω ότι οι κύριες χρήσεις των Robots θα περιοριστούν ή θα προτιμηθούν στα εξής πεδία : Στις αγροτικές καλλιέργειες, στην συλλογή απορριμάτων κλπ και στην καθαριότητα, στην φύλαξη και την παρακολούθηση (security), ως αμφιλεγόμενα σεξουαλικά παιχνίδια για μοναχικούς ανθρώπους, ως ξεναγοί, ως αχθοφόροι, στην εκπαίδευση και σε tests (αντίστοιχα όπως τα crash test dummies ή οι κινούμενοι σάκκοι του μποξ, κλπ), και ως εργάτες σε ακραίες συνθήκες (θερμοκρασίας, ανθυγιεινές, κ.ά.).

Αν ήσασταν ο άνθρωπος επαγγελματίας αυτών των κλάδων, δεν θα εμπιστευόσασταν αυτά τα Robots ούτε καν για σερβιτόρους, ή για εμπορική απασχόληση, πόσο μάλλον για δασκάλους ή για baby sitters, κ.ά.. Δεν θα τους εμπιστευόσασταν τα παιδιά σας, τα ζώα σας, την περιουσία σας, ή την επαγγελματική φήμη σας.

Πιστεύω ότι η χρήση τους που θα κυριαρχήσει περισσότερο θα είναι στο Delivery. Όλα τα deliveries θα γίνονται από Robots (ταχυδρομεία, κούριερς, φαγητό, προϊόντα, κλπ). Αλλά αυτό θα αποδειχθεί εξαιρετικά προβληματικό, διότι οι άνθρωποι θα τα απαγάγουν (η απαγωγή Robot θα είναι το πιο συχνό έγκλημα στις πόλεις), θα τα χακάρουν, θα τα σαμποτάρουν, και παράλληλα θα δημιουργηθεί ένα τιτάνιο λαθρεμπόριο και μαύρη αγορά ανταλλακτικών για Robots, τα οποία θα είναι κλεμμένα από Robots.

Δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα στον δρόμο, διότι οι άνθρωποι θα τους επιτίθενται, ή θα τα απαγάγουν, θα τους βάζουν τρικλοποδιές, θα τα στοχεύουν από μακριά, ή θα τους δίνουν σφαλιάρες στο κεφάλι, και γενικά θα τα αντιμετωπίζουν εντελώς υποτιμητικά.
Όλοι θα προσπαθούν να τους μάθουν να βρίζουν, ή να τους εκθειάζουν, ή θα προσπαθούν να τα εκπαιδεύσουν (χακεράδικα) να γίνουν μπράβοι, εκτελεστές, να επιτίθενται στους εχθρούς τους, να κάνουν τους καμικάζι ή να βάζουν βόμβες, ληστείες, διαρρήξεις, κ.ά.. Ένα πολύ συνηθισμένο παράνομο φαινόμενο θα είναι να κλέψει κάποιος ένα ρομπότ και να το χακάρει και να το βάλει να κάνει ένα έγκλημα (χωρίς να μπορεί κάποιος να τον ανακαλύψει, διότι το ρομπότ θα είναι κλεμμένο).

Νομίζω, για κάποιο χρονικό διάστημα, μία δημοφιλή χρήση τους θα είναι η εκπροσώπηση. Θα μπορείς να στέλνεις ένα Robot σε μία συνάντηση ή σε μία υποχρέωση, για να σε εκπροσωπήσει ως παρουσία, καθώς εσύ εξ αποστάσεως θα μπορείς να μιλάς μέσα από αυτό προς τους ανθρώπους, να βλέπεις από τα «μάτια» του (και να βιντεοσκοπείς τι γίνεται), ή να κινείς τα χέρια του, ή να το κατευθύνεις αποσπασματικά.
Αυτό, όμως, τελικά θα σταματήσει, διότι από κάποιο σημείο και μετά θα κάνουν όλοι το ίδιο, κι έτσι το Robot σου θα έχει να κάνει με άλλα Robots, κάτι που τελικά δεν θα είναι έγκυρο, ούτε θα έχει πλάκα. Φυσικά, εύκολα θα μπορεί να γίνει «πλαστοπροσωπεία» σου με ένα Robot χωρίς την έγκρισή σου.

Όλα αυτά θα προκαλέσουν, με γεωμετρική πρόοδο, πολύ μεγάλο χάος, παντού και στα πάντα, στο σημείο να αρχίσει να φθίνει και το εμπόριο και η χρήση των Robots.

Αν συνεχίσω με τις λεπτομέρειες της κατάστασης και τις προεκτάσεις της, θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο για το ζήτημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη κι αυτοί που παρουσιάζονται ως ειδικοί και προωθούν το θέμα των Robots, κυριολεκτικά δεν έχουν ιδέα για όλα αυτά, και ίσως να είναι και η πρώτη φορά (τουλάχιστον στην εποπτεία μου) που γράφονται δημόσια μερικοί παράγραφοι για όλο αυτό…

Η μόνη χρήση τους που βλέπω ότι μπορεί να ευδοκιμήσει με κάποια ορθότητα, είναι στις στρατιωτικές εφαρμογές (που, φυσικά, δεν περιμένουν τις εμπορικές εκμεταλλεύσεις – ήδη συμβαίνει αυτό), δηλαδή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, στο να εισχωρούν με συγκεκριμένα tasks σε επικίνδυνα περιβάλλοντα, σε απομακρυσμένες τοποθεσίες (ακόμη και υποβρύχια), σε άλλους πλανήτες, φυσικά, αλλά ακόμη και στις διασώσεις κάθε είδους και τύπου.
Σε κοινωνικές και άλλες παρόμοιες χρήσεις, τα νομικά προβλήματα που θα υπάρξουν θα είναι μάλλον αξεπέραστα, θα χρειαστεί ίσως να γίνει μια ολική αναδιάταξη του νομικού συστήματος.

Επίσης, δεν θα μπορεί να υπάρξει εκείνος ο κώδικας των Robots, οι φημισμένοι ρομποτικοί νόμοι των αυτοπεριορισμών τους, από το παλιό λογοτεχνικό I Robot, διότι θα παρεμβαίνει στα πάντα («πιθανολογικά») και πρακτικά δεν θα μπορούν να κάνουν σχεδόν τίποτε…

Προβλέπω, λοιπόν, ότι θα γίνει μεγάλος χαμός παντού με τα Robots (στην αρχή πάρα πολύ διστακτικά και σταδιακά), ώσπου, μετά από κάποια χρόνια, τελικά να γίνουν οι παρακμιακοί απαξιωμένοι ηλίθιοι παρίες των αστικών κοινωνιών μας…

(Νομίζω με όλο αυτό το ζήτημα πρέπει να φτιάξω μια εκπομπή).

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Είχα δύο τεχνολογικές ιδέες, που, αν ήμουν νεότερος για να τις φτιάξω και να τις κυνηγήσω, θα γινόμουν δισεκατομμυριούχος :
To app που φτιάχνει apps και το Α.Ι. που διακρίνει το Α.Ι. .

* * * * * * * * * * * * * * * 

Το science fiction θα έπρεπε να ευδοκιμεί, οι συγγραφείς έχουν πια όλες τις νέες πληροφορίες για να φτιάξουν αμέτρητες αφηγηματικές προεκτάσεις (speculative), αλλά δεν το κάνουν.
Όταν παλιά δεν υπήρχαν τόσο διαθέσιμες, το έκαναν, με μεγάλη επιτυχία.
Γιατί;
Μιλούμε πια για το retro-sci-fi.

Θα μού πεις, η εποχή μας γενικώς δεν έχει να επιδείξει σχεδόν τίποτε συγγραφικά, τίποτε ιδιαίτερο. Πόσο μάλλον τα ειδικά συγγραφικά πεδία.
Γενικά, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, διεθνώς, δεν έχω εντοπίσει ούτε έναν νέο συγγραφέα που να με συγκινεί έστω και λίγο.

* * * * * * * * * * * * * * *

Το δύσκολο στο να γράψεις έναν εφιάλτη είναι ότι η αίσθηση του εφιάλτη δεν προέρχεται από τις εικόνες. Ή μάλλον, όπως το έλεγε ο S. T. Coleridge, η αίσθηση του εφιάλτη σού δίνει τις εικόνες. Αυτό είναι μια σημαντική διάκριση, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται το αντίθετο. Δεν το σκέφτονται σε όλη του την έκταση…
Όταν κάθεσαι κάτω να γράψεις τις εικόνες, αυτές οι εικόνες ίσως να μην σημαίνουν τίποτε για σένα. Είναι αυτό που λαμβάνεις καμιά φορά στην περίπτωση του E. A. Poe και του H. P. Lovecraft, αν και σε λαμπρές εξαιρέσεις. Οι εικόνες είναι τρομερές αλλά η αίσθησή τους συχνά δεν είναι. Νομίζω ότι ο καλός συγγραφέας είναι εκείνος που δίνει τις σωστές εικόνες που ταιριάζουν με την αίσθηση.

(Νομίζω το έχει πετύχει σε ταινία ο Don Coscarelli στο Phantasm, ή ο Nicolas Roeg στο Don’t Look Now –και σε βιβλίο σίγουρα ο Leonard Cline στο συγκλονιστικό του The Dark Chamber, από το οποίο πιστεύω ότι έχει επηρρεαστεί ο H. P. Lovecraft στο The Hound του).

Ο Jorge Louis Borges γράφει :
«Με την αίσθηση, ναι. Αλλά είναι κι εκείνος που μπορεί να σου δώσει την αίσθηση του εφιάλτη με κοινά αντικείμενα και πράγματα. Θυμάμαι πως βρήκα μια απόδειξη γι’ αυτό στον Chesterton. Λέει ότι μπορούμε να σκεφτούμε πως στην άκρη του κόσμου υπάρχει ένα δέντρο που το ίδιο του το σχήμα είναι το Κακό («at the end of the world there is a tree whose very shape is Evil…»)
»Λοιπόν, αυτό είναι μια τέλεια φράση, και νομίζω ότι αντιπροσωπεύει αυτό το είδος της αίσθησης που λέγαμε. Αυτό το δέντρο μόλις και μετά βίας μπορεί να περιγραφτεί. Ενώ, αν σκεφτείς ένα δέντρο, για παράδειγμα, φτιαγμένο από κρανία, από φαντάσματα, αυτό θα είναι λίγο ανόητο. Αλλά, ένα δέντρο που το ίδιο του το σχήμα είναι το Κακό! Αυτό μας δείχνει ότι ο  Chesterton είχε στ’ αλήθεια έναν εφιάλτη μ’ αυτό το δέντρο. Ε; Αν όχι, πώς θα μπορούσε να ήξερε γι’ αυτό το δέντρο;…»

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Έχω ένα δαιμονικό Αφρικάνικο ξόανο, το οποίο μου διηγήθηκε παράξενες ιστορίες από την Αφρική. Ο Babalooa.
Καταδύθηκα σε 14 ολόκληρες σελίδες του Clark Ashton Smith, ένας κανονικός μικρόκοσμος. Έβλεπα τα πάντα σε μικρογραφίες, τους εξωτικούς πλανήτες και την χλωρίδα τους, τα Venusian Fly-Traps, τους εξωγήινους αρχιερείς των κωνικών ναών, όλα μικροσκοπικά, τις πομπές στην μωβ ζούγκλα, και την μαύρη βιβλιοθήκη που φιλοξενεί το Βιβλίο του Eibon.
Έχω και δυο μικρά γλυπτά του Clark Ashton Smith (περίπου τριάντα εκατοστά ύψος), δυστυχώς απομίμηση σε κερί. Μου τα έκανε δώρο στην Αμερική ο γέροντας Donald Sidney-Fryer, κοντά στο Sacramento, στο Auburn, στο C. A. Smith’s Country.
Ο γέρων ποιητής και μελετητής είναι ο πιο ειδικός στον κόσμο πάνω στο έργο του Clark Ashton Smith (βλ. The Emperor of Dreams). Με το ψευδώνυμο Donaldus Byers, τον έβαλε ο Fritz Leiber ως πρωταγωνιστή στο βιβλίο του Our Lady of Darkness (ίσως κάποιος διαβασμένος εκεί έξω να καταλαβαίνει πόσα έχω συζητήσει μαζί του για το Megapolisomancy).
Με κάλεσε να παίξω live μουσική, αποσπάσματα από το Λαβκραφτικό μουσικό έργο μου (H.P.L.: The Haunter of the Dark – soundtracks μου για διηγήματα του Lovecraft και για επεισόδια της ζωής του, που κάποτε –πότε;– θα τα δημοσιεύσω/εκδόσω), στο Lovecraft Festival στο Sacramento : έκανα και μια μικρή εισαγωγική ομιλία introduction, και μετά παίζοντας πρόβαλλα από πίσω μου projections με νοσταλγικές φωτογραφίες του Lovecraft και της παρέας και άλλα παράξενα…

Τα αποσπάσματα –του μεγάλου concept έργου μου– που έπαιξα εκεί, ήταν τα κομμάτια του : Night-Gaunts, The Dreams in the Witch House, Dance of the Evil Clergyman, Night Train to Houdini, No More Sonia, Endoptics, The Whippoorwills in the Hills, The Music of Erich Zann, Through the Gates of Daath, Weird Tales (Pulp Adventure, Fallen Art).
Δηλαδή, χμ, 10 κομμάτια από τα 33 αυτού του έργου μου.

Έχω και ένα άλλο, αντίστοιχα μεγάλο μουσικό concept έργο, που του έχω δώσει τον τίτλο Loraline Telemelancholia, πάνω στις εμμονές μου με τις συχνότητες και τα ραδιοσήματα και τους ασυρμάτους και τα ραδιόφωνα, τους τηλεφωνικούς ήχους, τα Μορς, τα ηχητικά παράσιτα στις συχνότητες, τις τηλεμετρίες, τις παιδικές μελωδίες στους σταθμούς, τα Numbers Stations, κλπ.
Κι επίσης έχω και το μεγάλο εντομολογικό μουσικό έργο μου, με τα τραγούδια των εντόμων…

Ένα από τα γλυπτά του Clark Ashton Smith που μου δώρισε ο Donald Sidney-Fryer από την συλλογή του, το έχω πάντα στο τραπεζάκι δίπλα από το κρεββάτι μου στην Θεσσαλονίκη.
Έχω κι εγώ μια συλλογή των γλυπτών του Clark Ashton Smith, που είναι πάρα πολλά, αλλά εγώ ο φτωχός και ανίδεος τα έχω σε σπάνιες φωτογραφίες.
Μιλώντας για φωτογραφίες, νιώθω την γοητευτική ανάγκη να δηλώσω ταπεινά υπερήφανος που έχω στα χέρια μου την πρώτη έκδοση του πολύ παράξενου σπάνιου σκληρόδετου άλμπουμ horror φωτογραφιών από τον Ossian Brown (με πρόλογο του David Lynch): Haunted Air.
Η επιτομή της dark Strange αισθητικής, με παραδοσιακή νοσταλγία.

Ιδού και ένα video μου με ένα κομμάτι μου από το HPL: The Haunter of the Dark.
Through the Gates of Daath >>

* * * * * * * * * * * * * * * 

Τα Ελληνικά είναι παντού, κυριολεκτικά, χωρίς να φαίνονται με την πρώτη ματιά. Τα μυστικά Ελληνικά.
Έαρ, η Άνοιξη, φυσικά σημαίνει άνοιγμα, και είναι το Ear (αυτί) που είναι το άνοιγμα στην πλευρά του κεφαλιού μας.
Disaster, η Καταστροφή, προέρχεται από το Δυσαστήρ (Δυς Αστήρ), το δυσοίωνο άστρο, ο κακός αστρικός οιωνός, το κακό άστρο, σύμφωνα με την αρχαία πεποίθηση ότι οι καταστροφές και οι θεομηνίες είτε είναι καταγραμμένες στα άστρα, αστρολογικά, είτε προκαλούνται από τις κακές επιρροές των άστρων.
Η επιστημονική ονομασία της γρίππης είναι Influenza, και αυτή η λέξη χρησιμοποιείται διεθνώς (απ’ όπου βγαίνει και το Αγγλικό flu) για την γρίππη. Ονομάστηκε Influenza επειδή οι άνθρωποι πίστευαν ότι η ασθένεια προκαλούταν από την κακή επιρροή (evil influence) των άστρων. 

Παράξενο αλλά αληθινό: το Yes είναι από το Υγιές, το Years από το Γήρας, το Grey από το Γραίοι  (όπως λέμε γρηά) Γηραιοί, το Joy από το Ζωή (και το Enjoy από το Εν Ζωή, ζωηρός, κλπ). Ναι, και το House από το Χους (χώμα, πηλός), το Ocean από το Ωκεανός, το Stereo από το Στέρεο, το Phone από το Φωνή, το Tele από το Τηλέ (μακριά, π.χ. Television, όραση από μακριά –Τηλέμαχος είναι ο τοξότης), Echo είναι η Ηχώ, Night είναι η Νύχτα, Police είναι η Πόλις, School είναι η Σχολή, Scene είναι η Σκηνή, Type είναι ο Τύπος, Cinema είναι το Κίνημα, Pause είναι η Παύση,  Android είναι το Ανδροειδές, Pepsi (Cola) είναι η Πέψη, Nike είναι η Νίκη, Ikea είναι η Οικία, και πάρα πολλά άλλα, τόσα μα τόσα πολλά…

Η λέξη Cemetery, νεκροταφείο, είναι από το Ελληνικό Κοιμητήρι, Κοιμητήριον (Dormitory, π.χ. υπνοδωμάτιο), μεταφορά του Λατινικού Coemeterium από το Ελληνικό. Κανονικά, στην αυθεντική χρήση της, η λέξη προέρχεται από τα αρχαία Ρωμαϊκά Cemeteries, που σήμερα αποκαλούμε Κατακόμβες. Είτε είναι ευφημιστικό, είτε κατοπτρίζει την Χριστιανική πίστη ότι οι νεκροί μια μέρα θα «ξυπνήσουν», είναι σε στάση και θα γίνει η Ανάσταση των νεκρών. Άλλωστε, υπό φυσιολογικές συνθήκες, ο νεκρός μοιάζει σαν να κοιμάται, είναι ο «Κεκοιμημένος». (“What dreams may come…”)

* * * * * * * * * * * * * * 

Demon, στην αυθεντική του γραφή Daemon, Δαίμων, στα Ελληνικά σημαίνει Οντότητα (Entity), είτε κακή είτε καλή, η οποία επιστρέφει μετά τον θάνατο για να παρακολουθεί κάτι ή κάποιον, και να το/τον προστατεύει.
Για τους τόπους είναι το Genius Locus, θα λέγαμε, Το Στοιχειό του Τόπου.
Αν έρθεις σε επαφή με τον Δαίμονα, μπορεί να λειτουργήσει ως διάμεσος προς τον Θεό.
«Κατά τον Δαίμονα Εαυτού…» (γραμμένο και πάνω στο μνήμα του Jim Morrison, The Doors), δηλαδή τον προσωπικό «Φύλακα Άγγελο». Το «Δαιμόνιο» του Σωκράτη, που ποτέ δεν τον προέτρεπε για κάτι, παρά μόνο τον απέτρεπε, τον πρόσεχε, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο διότι «εισήγαγε καινά δαιμόνια», νέους θεούς, δηλαδή τον ανώτερο εαυτό του ή Φύλακα Άγγελό του. Έδινε σημασία στο άτομο, στο Individual, και όχι στην κοινωνία (κοινός νούς). Η Σκοτεινή Αρνητική Παράταξη στον Μυστικό Πόλεμο της εποχής, τον καταδίκασε σε θάνατο.

Αυτά τα Δαιμόνια, υπάρχουν και πολύ κακά τέτοια, (ταυτόσημα με τους Βρυκόλακες ή τα Φαντάσματα), που σε καταλαμβάνουν, και γίνεσαι Δαιμονισμένος, είναι τα «Κακά Πνεύματα», οι δαίμονες όπως τους εννοούμε πλέον.
The Dark Side of the Force.

Σχετικά με την ετυμολογία του ονόματος ΒΡΙΛΗΣΣΟΣ και φυσικά ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ :
Η πανάρχαιη ονομασία της Πεντέλης, είναι Βριλησσός. Έτσι το μνημονεύουν ο Θουκυδίδης, ο Ηρόδοτος και ο Στράβων. Ο Στράβων το ανέφερε επίσης ως Βριληττό. Το όνομα αυτό αποτελείται απο την ρίζα βρι- που δηλώνει ισχύ, δύναμη. Βριάω, σημαίνει “κάνω κάποιον ισχυρό”, ενώ βριαρός, είναι ο ισχυρός. (Θυμάμαι τον Βριάρεω). Ίσως να μην είναι τυχαίο που ακόμα και το Αρχαγγελικό όνομα ΓαΒΡΙήλ, σημαίνει “Ισχύς Θεού” (στα Εβραϊκά).
Ετυμολ. Βρι– (βρίθω). Το λεξικό του Ησύχιου (5ος αιώνας) αναφέρει οτι : βρι = επί του μεγάλου λίθου τίθεται. Μετά το βρι-, ακολουθεί το λη– το  οποίο συνδέεται με την λέξη λάας = λίθος, ενώ η κατάληξη –σσός δηλώνει Πελασγική καταγωγή. Εκ πρώτης όψεως, βλέπουμε οτι Βριλησσός μάλλον σημαίνει “Μέγας Λίθος Ισχυρός” ή “Μέγας Λίθος Ισχύως” ή “Μέγας Λίθος που βρί-θει απο δύναμη”.
The Rock of Ages.
Η Δύναμη Βριλ.
(Vril Force > φυσικά όχι μόνο έμπνευση για το The Force, αλλά και για την Οργόνη του Ράιχ, αλλά και για το ζωικό μαγνητικό ρευστό, Animal Magnetism, του Μέσμερ, το Odic Force του J. B. Rhine, κ.ά.).

* * * * * * * * * * * * * * 

Το 1530, ο Κορνήλιος Αγρίππας εξέδωσε στην Αμβέρσα ένα βιβλίο με τίτλο Περί της Ματαιότητας των  Επιστημών και των Τεχνών, ένα παράξενο μηδενιστικό έργο, που εξιστορεί ότι η γνώση φέρνει στον άνθρωπο μονάχα την απογοήτευση, τον φθόνο των συνανθρώπων του, αλλά και την απελπισία της αναγνώρισης τού πόσο λίγα αληθινά ξέρει.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έφτανα στο σημείο να συμφωνώ μαζί του ως προς αυτό, αλλά νά που έφτασα…
Ένα μέρος του συγκλονιστικού αυτού βιβλίου διαβάζεται από τον Φάουστ σε μιά ομιλία του, στην πρώτη πράξη του ομώνυμου έργου του Γκαίτε. Η μόνη αξιόλογη μελέτη, λέει ο Αγρίππας, είναι η Θεολογία και η Λογοτεχνία.

Το βιβλίο του αυτό, εξόργισε τον προστάτη του, Κάρολο Ε΄, που είχε διορίσει τον Αγρίππα χρονογράφο. Ο Αγρίππας φυλακίστηκε για πολλοστή φορά εξαιτίας του, και ανακηρύχθηκε αιρετικός. Η καθυστερημένη έκδοση του –θρυλλικού– De  Occulta Philosophia, που είχε γράψει παλαιότερα, χειροτέρεψε τα πράγματα γιατί φαινόταν σαν να ανακαλούσε όσα είχε πει στο προηγούμενο βιβλίο, γεγονός που εξόργισε τους διαννοούμενους και χαρακτηρίσθηκε ασυνεπής ή τρελλός….

Πολύ παλιά, είχα γράψει ένα μεγάλο άρθρο για την συνταρακτική περίπτωση του Κορνήλιου Αγρίππα, και τώρα που τον θυμήθηκα, νομίζω πρέπει να το αναδημοσιεύσω στο internet, για να υπάρχει κάτι γραμμένο γι’ αυτόν στα Ελληνικά…

* * * * * * * * * * * * * * * 

Δύση ηλίου 8.25’ στην Χάγη. Φτιάχνω το Strange Heroes, με πάνω από οκτακόσιες φωτογραφίες των ηρώων μας. Η ύστατη πινακοθήκη των ηρώων! Μόλις το καταφέρω θα το δημοσιεύσω στο website του περιοδικού Strange.
>> www.strange-egnarts.com

Θα είναι αληθινά μνημειώδες, και προφανώς μοναδικό παγκοσμίως. Είμαι κατενθουσιασμένος.

Άκαρπες οι προσπάθειες να εντοπίσω μια καθαρή φωτογραφία του Mauricio Verga. Μία που έχω βρει, δεν μοιάζει να είναι αυτός, μοιάζει με λαϊκό τραγουδιστή. Είναι πολύ παράξενο που κυριολεκτικά ο καθένας μπορεί να δημοσιεύσει μια φωτογραφία στο internet με μια λεζάντα, ό,τι νά’ναι, κι από εκείνη την στιγμή θα είναι κάτι θέσφατο, θα βγαίνει σε όλες τις σχετικές αναζητήσεις. Μεγάλη ζημιά μπορεί να προκληθεί έτσι, στον Μυστικό Πόλεμο.
Αν και αυτή η ανυπολόγιστη ζημιά σε όλα τα θέματα έχει ήδη γίνει στο Wikipedia, όπου κυριαρχούν οι θέσεις της Σκοτεινής Αρνητικής Παράταξης για όλα τα πρόσωπα και τα θέματα, λέγοντας ψέμματα ενάντια στην Φωτεινή Θετική Παράταξη και το έργο της και τους ανθρώπους της, ένα τιτάνιο εγχείρημα ακυρώσεων. (Θα μπορούσα να κάνω μια μεγάλη διάλεξη για να το καταδείξω αυτό).

Οτιδήποτε δεν υπάρχει σε βιβλίο από καλό ειδικό συγγραφέα, δεν μπορείς να το εμπιστευθείς απόλυτα, πουθενά. Η ροή της πληροφορίας εκεί έξω είναι διαχειριζόμενη, δεν ρέει ελεύθερα.
Τουλάχιστον, τους συγγραφείς μπορείς να τσεκάρεις το background τους, και την βιβλιογραφία τους. Και να κρίνεις, αν έχεις την ανάλογη παιδεία.

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Με χαρά σήμερα ανακάλυψα ότι η λέξη “Insider” επινοήθηκε για να χαρακτηρίσει τον θρυλλικό αρχιτέκτονα Albert Speer, έμπιστο του Χίτλερ, επειδή μίλησε ανοιχτά στους ανακριτές του για τους Ναζί κλπ «από μέσα». (Κάτι που, παραδόξως, δεν έκανε ο Rudolf Hess…) Αργότερα, βλέπε και το (σπάνιο πια, και άγνωστο για τους άσχετους) βιβλίο του: “Inside the Third Reich”, Albert Speer, Macmillan (1970). Στο παρελθόν είχα αληθινά ενθουσιαστεί και από τις μεταπολεμικές φιλμαρισμένες συνεντεύξεις του Baldur von Schirah, μού φάνηκε πολύ…ιδιαίτερος.
Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο περίπλοκος. Οι Μεταπαίκτες και ο Στρατηγικός Κόσμος. Η Κοσμική Σκακιέρα. Το Μεγάλο Μυστήριο: Ποιός κυβερνά τον κόσμο; Όλοι φαντάζονται κατά βάθος ότι κάποιος τον κυβερνάει, όλοι. Κάποιος τον κυβερνάει. Υπάρχει απόλυτη συνοχή στον κόσμο, αυτό αποδεικνύει ότι κάποιος τον κυβερνάει.

Σημείωσα στο βιβλίο Alien Artifacts, κωδικά: Β-35 – Olala Aklo 4 – The 3Yellow Sign – DA42 – Irynefer3… Κάποτε θα ξεχάσω τις λεπτομέρειες του κώδικα και εγώ ο ίδιος δεν θα καταλαβαίνω τι σημείωσα σε τέτοια βιβλία. Αλλά, δεν με ανησυχεί –έτσι κι αλλιώς το μέλλον είναι πάντα αβέβαιο…

* * * * * * * * * * * * * * * *

Σημεία αναφοράς για μένα μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
(Με είχαν ρωτήσει παλιά σε μια συνέντευξη σε μεγάλη εφημερίδα, τώρα βρήκα το παλιό αρχείο).
Είναι τόσα πολλά, για τόσους διαφορετικούς λόγους, για μένα είναι μέρη γεμάτα μυστικά και έμπνευση, νοσταλγία, κρυφές ατμόσφαιρες και γοητευτικές παράξενες ιστορίες.
Ας πούμε, οι Κήποι του Πασσά, το «στοιχειωμένο σπίτι» στο 261 της οδού Βασ. Όλγας, η παλιά Βίλα Μπιάνκα, το ρέμα κάτω από τη γέφυρα της οδού Παπάφη (και οι χαμένες απολήξεις του) και το εργοστάσιο της Υφανέτ, το εγκατελειμένο στρατόπεδο του Κόδρα στην Καλαμαριά, ο «Άη Γιάννης ο Υπόγειος» στην Αγίας Σοφίας με Παύλου Μελά, η στοά Μοδιάνο (όπως ήταν παλιά), το παλιό εργοστάσιο του Αλατίνι και η διπλανή κλειστή έπαυλη, η –αδιέξοδη, παλαιότερα– οδός  Μαύρης Πέτρας στην Άνω Πόλη, το bar Berlin, ένας ιπτάμενος δίσκος στην σκεπή ενός παλιού κτιρίου στην Ερμού, το θαμμένο Σεραπείο κάτω από το Διοικητήριο, (αναζητείστε στο αρχαιολογικό μουσείο ένα άγαλμα του Ώρου που προέρχεται από εκεί – και διαβάστε το υποκεφάλαιο Η Σιωπή του Ώρου, στο κεφάλαιο Η Μυστική Θεσσαλονίκη, στο τελευταίο βιβλίο μου Μυστική Ελλάδα: Παράξενα Μυστήρια & Ανακαλύψεις).
Tο παλιό αρχαιολογικό μουσείο (Γενί τζαμί) στην ομώνυμη οδό στο Φάληρο, μια οδός αφιερωμένη στον συγγραφέα του Συρανό ντε Μπερζεράκ, η ταράτσα του Ράδιο Σίτυ, το Τζιντζερλί Κουλέ που το έχτισε ένας μάγος, οι κατακόμβες του Αγίου Δημητρίου, το συμμαχικό στρατιωτικό νεκροταφείο στην Λαγκαδά, ένα πολύ παλιό μικρό εστιατόριο (αλά ελληνική ταινία) κάπου στους Αμπελόκηπους ή στην Επτάλοφο, το κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας και ο κρυφός λόφος από πάνω του, ένας μεγάλος Κελτικός σταυρός στην παραλία, τα νεκροταφεία των τραίνων πέρα από τον σιδηροδρομικό σταθμό, οι στοές κάτω από την Ιπποδρομίου και το Ναυαρίνο, το παλιό ξενοδοχείο Vienna (όπως ήταν παλιά εγκατελειμένο), η πινακοθήκη, το αστεροσκοπείο, η πλατεία Τερψιθέας, ένα παλιό Εξπρεσιονιστικό κλειδαράδικο στην Εγνατία, το παλιό μικρό Λούνα Παρκ στην πλαζ της Αρετσούς (και οι μαρίνες, φυσικά), ένα στοιχειωμένο σπίτι στην Ρέμβη, το χαμένο πάρκο της Ποδηλατούπολης στην παραλία και η αερογέφυρα, το μεγάλο φίδι στο πάρκο του Φωκά κάποτε, το Ντεπώ, το Παλατάκι και το φεγγάρι πάνω από το Καραμπουρνάκι…

Τί να πρωτογράψω… Η λίστα είναι ατέλειωτη, και κρύβει ολονύκτιες συζητήσεις για το κάθε ένα από όλα αυτά…

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Ο Abdul Kassam Ismael, ο Μεγάλος Βεζίρης της Περσίας κατά τον 10ο αιώνα, μετέφερε μαζί του τη μεγάλη βιβλιοθήκη του όπου και αν πήγαινε.
Οι 137.000 τόμοι της βιβλιοθήκης του Μεγάλου Βεζίρη μεταφέρονταν από 500 καμήλες εκπαιδευμένες να βαδίζουν σε αλφαβητική σειρά.

Όταν πέθανε, το 1833, ο μεγαλύτερος «βιβλιομανής» συλλέκτης σπάνιων βιβλίων και λάτρης κάθε είδους «απαγορευμένου» έργου, ο Ρίτσαρντ Χέμπερ, η διαθήκη του δεν έκανε καμία απολύτως νύξη για βιβλία, (το ίδιο και η διαθήκη του Σαίξπηρ). Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι οι εκτελεστές της διαθήκης του να ανακαλύψουν σιγά-σιγά τα τιτάνια τμήματα της ανυπολόγιστης βιβλιοθήκης του. Η τεράστια εξοχική του έπαυλη ήταν ολόκληρη γεμάτη βιβλία από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, το ίδιο και τα τρία σπίτια που διατηρούσε κρυφά στο Λονδίνο. Αργότερα, άρχισαν να ανακαλύπτουν αντίστοιχα σπίτια του (κρυφές βιβλιοθήκες) στο Παρίσι, στις Βρυξέλες, στην Βιέννη, στο Άμστερνταμ, καθώς και δεκάδες σπίτια-βιβλιοθήκες σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Άραγε, τί απέγιναν όλα αυτά τα αμέτρητα σπάνια βιβλία;
Και, γιατί ήθελε να κρατήσει την ύπαρξή τους μυστική;
Θα μάθω ποτέ;

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Ακούω την μουσική του πρωτοπόρου Gordon Mumma, (προτιμώ τα έργα του: Studio Retrospect, Stereo and Binaural Electroacoustic Music, Megaton for William S. Burroughs, Conspiracy 8, Cybersonic Cantilevers, Cirqualz, Psychotronic Resonance, Dream-Ballad of the Schismatic machinery), και καταλαβαίνω ότι πρόκειται για ένα θέατρο πληροφορίας, μαθηματικών αναλύσεων, μηχανιστικών εντολών, ηχητικών τηλεμεταφορών, απόκρυφων συνομιλιών, δικτυακών υπερ-περιγραφών (ένα ηχητικό hypertext), ηλεκτρονικών αλληγοριών.
Ηχολογική τρομοκρατία, στερεο-σημειολογία, το απόλυτο soundtrack για το αληθινό Matrix, για τα βιβλία του Marshal MacLuhan, ή για το Mona Lisa Overdrive του William Gibson…
Αν θα έπρεπε να υπάρχει μόνο ένας μεγάλος διαννοούμενος της πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής, αυτός θα ήταν σίγουρα ο Gordon Mumma.

* * * * * * * * * * * * * * * * 

The Nevada Triangle

Just as the Atlantic waters between Florida, Puerto Rico, and Bermuda are known as the “Bermuda Triangle” :  the “Nevada Triangle,” the Great Basin’s mountainous sister site to its murdery sea, similarly swallows chance aircraft flying over its region. Though the exact number is unknown, it’s assumed that over 2,000 aircraft have been lost to the underpopulated 25,000 square miles of the Nevada Triangle in the past 60 years–that’s around three disappearances a month–and many have never been recovered.

* * * * * * * * * * * * * * * 

Έχω γράψει πολλά, στο παρελθόν, για τις παράξενες πεποιθήσεις των Εσκιμώων για το Φεγγάρι. Τώρα θυμήθηκα αυτό :
Παράξενοι άνθρωποι από το Φεγγάρι, κυκλοφορούν ανάμεσα στους ανθρώπους μεταμφιεσμένοι, και οι Εσκιμώοι Inuit τούς αποκαλούν: Elangik.

* * * * * * * * * * * * * * * 

…Όπως σχεδόν πάντα, ονειροπολώ, σκεπτόμενος παλιές ιστορίες της μυθολογίας Κθούλου του H. P. Lovecraft, θαλασσινούς θρύλλους, αρχαίες μυθολογίες και θεότητες, νεομυθολογίες, role playing games, obscure cult ταινίες, και το παλιό μου πάθος με τα cabinets of curiosities, τα μικρά μουσεία αξιοπερίεργων αντικειμένων και παράξενων ευρημάτων. Με τον νου μου, άρχισα να κάνω συνδέσεις που τις βρήκα πολύ ενδιαφέρουσες και συναρπαστικές…
Πολλά cabinets of curiosities (όχι μόνο του A. Kircher) φιλοξενούν κρυφά αντικείμενα που θα μπορούσαν να συσχετιστούν με το Cthulhu Mythos. 
Τότε θυμήθηκα ότι και ένα άλλο εύρημα αυτού του είδους υποτίθεται ότι είχε καταστραφεί σε μια πυρκαγιά, εκείνη του περιβόητου μουσείου του καταπληκτικού show-man του Παράξενου,  P. T. Barnum.

Τον Αύγουστο του 1842 ένας περιπλανώμενος φυσιοδίφης, κάποιος Dr. James Griffin, παρουσίασε στην Νέα Υόρκη ένα παράξενο έκθεμα: μια γοργόνα, που υποτίθεται ότι είχε πιαστεί κοντά στο νησί Feejee.
To ταριχευμένο και κακάσχημο αυτό πλάσμα έμεινε γνωστό στην ιστορία με την επωνυμία The Feeje Mermaid (Η Γοργόνα των Φίτζι, μπορεί εύκολα να ανακαλύψει κανείς πολλά γι’ αυτήν έπειτα από μια απλή έρευνα).
Το παράξενο σώμα της γοργόνας, ως curiosity εκτέθηκε στο μουσείο του Παράξενου, του θρυλικού P. T. Barnum, που δέχτηκε πολλές χιλιάδες επισκέπτες για να θαυμάσουν και να περιεργαστούν το αλλόκοτο έκθεμα, τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1843, και έπειτα ταξίδεψε σε εκθέσεις σε όλη την Αμερική ώσπου επέστρεψε στο μουσείο του Barnum. (Έχουμε την εικόνα αυτού του πλάσματος από δημοσίευση στην εφημερίδα New York Sunday Herald).
Αυτό το παράδοξο εύρημα, δυστυχώς, καταστράφηκε μαζί με αμέτρητα άλλα παράξενα εκθέματα, όταν το θρυλικό μουσείο του Barnum πήρε φωτιά και κάηκε ολοσχερώς το 1865.
Μια παρόμοια «γοργόνα», που πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι η αυθεντική Feejee Mermaid του P. T. Barnum, (αν και δεν μοιάζει πολύ με τις δημοσιευμένες ζωγραφικές αναπαραστάσεις του δείγματος που είχε το μουσείο), βρίσκεται στο πανεπιστήμιο του Harvard, στο Peabody Museum of Archaeology and Ethnology.

* * * * * * * * * * * * * * * * 

Σημειολογικό απόσπασμα από το νέο βιβλίο μου (2025)
ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ 
(Παράξενα Μυστήρια & Ανακαλύψεις)
Μπορείς να το κάνεις δικό σου, με παραγγελία που θα σου έρθει κρυφά στο σπίτι από το Αόρατο Κολλέγιο, από ΕΔΩ >>
www.strange-egnarts.com/product/secret-greece/

ΣΠΗΛΑΙΟ ΝΥΜΦΟΛΗΠΤΟΥ 
Στο σπήλαιο «Νυμφολήπτου» ή σπήλαιο Αρχεδήμου, στην Αττική, κοντά στην Βάρη στην νότια πλευρά του Υμηττού, ήρθε ο Αρχέδημος ή Αρχέδαμος γύρω στο 500 π.Χ. από την Σαντορίνη («Αρχέδημος ο Θηριανός», γράφει ο ίδιος) για να εγκαταλείψει τον κόσμο και να βρει τις Νύμφες, (τα ξωτικά, τις νεράιδες).
Ο ίδιος, σιγά-σιγά, λαξεύοντας το μυστηριακό αυτό σπήλαιο, το μετέτρεψε σε μυστικό ναό, και μέσα του αφιερώθηκε στις Νύμφες –γι’ αυτό και ονομάστηκε «Νυμφόληπτος»– και στον Πάνα. Ήταν, δηλαδή, «νεραϊδοπαρμένος».

Ο Αρχέδημος διακόσμησε το κρυφό ενδιαίτημα των Νυμφών. Για να μπορεί να κατεβαίνει στα βάραθρα του σπηλαίου, ο Νυμφόληπτος Αρχέδημος κατασκεύασε σκαλιά στους βράχους. Άφησε εκεί ένα –πολυσυζητημένο από τους ερευνητές– μυστικιστικό μνημείο, λαξεύοντας τους σταλαγμίτες και κατασκευάζοντας ένα γλυπτό που απεικονίζει μία παράξενη οντότητα καθισμένη σε θρόνο, και έφτιαξε και ένα βωμό και περίτεχνες αναθηματικές κόγχες.
Αργότερα, δεν ξέρουμε πότε, άνθρωποι που θεώρησαν ότι προδίδεται κάποιο μυστικό με το γλυπτό επειδή η σπηλιά έγινε γνωστή, αποκεφάλισαν την οντότητα για να μην είναι αναγνωρίσιμη, κι έτσι σήμερα είναι ακέφαλη.
(Όχι τυχαία, η σπηλιά του Νυμφολήπτου ήταν ένα από τα πρώτα μέρη στα οποία έκανε ανασκαφές η αμερικανική αρχαιολογική σχολή το 1900).
Τέλος, ο Νυμφόληπτος Αρχέδημος, μέσα στο σπήλαιο κατασκεύασε ένα ομοίωμά του εαυτού του, το οποίο κρατάει τα τελετουργικά εργαλεία των ιερουργών λιθοξόων, και από κάτω του γράφει «Αρχέδημος Εποίησε».
Η μυστικιστική φιλολογία για το σπήλαιο, οδήγησε σε αυτό, το 1810, τον decadence Λόρδο Μπάιρον, ο οποίος το επισκέφτηκε με τη συνοδεία ενός μοναχού που «τον ήθελε για να του φωτίζει τα περάσματα».
Στο σπήλαιο θα πρέπει να υπήρχαν πάρα πολλά μυστικιστικά γλυπτά, λαξεμένοι χάρτες για τον κόσμο των ξωτικών, βωμοί, αφιερώματα, κι η σπηλιά είναι γεμάτη από δομικά και κατασκευαστικά παράδοξα και μικρά μυστήρια.

Στο παρελθόν, κατά την γνώμη μου, διακρινόταν ακόμη ο τεχνητός διάδρομος στρωμένος από λιωμένη κρυσταλλική πέτρα, που κατασκευάστηκε ως ιερό μονοπάτι για το «πέρασμα των Νυμφών». Επίσης, κάπου εκεί μέσα πρέπει να κρύβεται ο «Κήπος των Νυμφών» που αναφέρεται ρητά σε επιγραφή ότι υπάρχει εκεί. Φυσικά, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν βρει κανέναν κήπο, πολύ απλά διότι ο κήπος δεν είναι εκεί, σε αυτήν την πραγματικότητα.
Ένα μεγάλο πλάτωμα μέσα στην σπηλιά, κατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει τον μεγαλοπρεπή Χορό των Νυμφών, όπως παρουσιάζεται στα ανάγλυφα. Οι ειδικοί έχουν συμπεράνει ότι η σπηλιά χρησιμοποιούταν γι’ αυτούς τους μυστηριακούς σκοπούς για πάνω από τετρακόσια χρόνια!

Δεν είναι καθόλου γνωστό ότι στο σπήλαιο αυτό έφεραν οι γονείς του τον νεαρό Πλάτωνα, για να θυσιάσουν για χάρη του στις Νύμφες και στον Πάνα. Ένα σμήνος από μέλισσες εμφανίστηκε από το πουθενά και κάθισε στα χείλη του Πλάτωνα, δίνοντας χρησμό κατ’ αυτόν τον τρόπο για την μελλοντική ευγλωττία του.
Κανείς δεν ξέρει τι απέγινε ο Αρχέδημος…

https://www.strange-egnarts.com/product/secret-greece/

* * * * * * * * * * * * * * * 

Ξαπλώνω μέσα σ’ αυτήν την παράξενη νύχτα κι ατενίζω το έναστρο διάστημα στο ταβάνι του δωματίου. Νοήμονα όντα περιίπτανται γύρω από τον πλανήτη με εξωδιαστασιακά ενεργειακά διαστημοσκάφη, επικοινωνούν με τους επίλεκτούς τους, ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της ανθρώπινης συνείδησης, για την πυρηνική ενέργεια και για τις διακυμάνσεις των νεομυθολογιών.
Βολαδόρες παραμονεύουν στις σκιές, αόρατοι, στα νυχτερινά σοκάκια, οι λάμπες των δρόμων δεν ρίχνουν αρκετό φως για να τους απωθήσουν, οι πολυκατοικίες μας πολιορκούνται από δυσδιάκριτα σκιώδη νυχτεριδόμορφα όντα.
Τα «ρεύματα συνείδησης» κινούνται μέσα από «αστρικές πύλες» (star gates), πάνω στις γραμμές ενός πλέγματος που φορτίζει ηλεκτροψυχικά τους κόσμους, ενώ κάποιοι «πιλότοι» βρίσκονται σε κομβική σύνδεση με το πλέγμα, μέσα από τα διαμερίσματα που νοίκιασαν έπειτα από ειδικές μελέτες σε συγκεκριμένες περιοχές.

Οι πολιτείες των βιβλίων και οι φανταστικές χάρτινες οικοδομές τους. Οι μεγαλουπόλεις των ιδεών, που αιωρούνται πάνω από τις πόλεις μας, σχεδόν αόρατες, όλοι κοιμούνται, κανείς δεν τις βλέπει, κι όταν τις βλέπει δεν το λέει σε κανέναν…

Vivere Pericolosamente

Παντελής Β. Γιαννουλάκης