Πρόσφατα επανεκδόθηκε επιτέλους το παλιό καλό best seller βιβλίο μου, Τα Ψάρια Δεν Ξέρουν Ότι Βρέχει, σε Νέα Επαυξημένη Έκδοση (από το Αόρατο Κολλέγιο). Έχω προσθέσει 8 νέα κεφάλαια στο βιβλίο (και είναι επίσης, σχεδιαστικά, μία πανέμορφα ανανεωμένη έκδοση, το ίδιο και το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο, προστέθηκαν “αυτιά” στο βιβλίο, νέα επιμέλεια, κ.ά.) Είναι διαθέσιμο από εδώ >>
https://www.strange-egnarts.com/product/fish-dont-know-its-raining/  

Το κείμενο μου που ακολουθεί εδώ (SE.T.I.) ήθελα να το προσθέσω κι αυτό ως νέο κεφάλαιο στην Νέα Επαυξημένη Έκδοση του βιβλίου Τα Ψάρια Δεν Ξέρουν Ότι Βρέχει (κι έτσι θα είχε 9 νέα κεφάλαια), αλλά τελικά αυτό δεν προστέθηκε, για λόγους μυστικούς (αφού δεν τους ξέρετε και δεν σας τους λέω). 
Αποφάσισα, όμως, να το παρουσιάσω εδώ, για όσους διαβάζουν μέσα στο βιβλίο μου όλα εκείνα τα παράξενα εσωτερικά του περιεχόμενα, και θέλουν να διαβάσουν και έξω από αυτό, κάτι από τα εξωτερικά του περιεχόμενα (ή τα “απόκρυφα”). 
Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνοι οι Συνταξιδιώτες μου που δεν έχουν διαβάσει ακόμη το αγαπημένο αυτό βιβλίο, δεν έχουν μπει ακόμη μέσα στον μικρόκοσμό του, αλλά μπορούν εδώ να διαβάσουν κάτι έξω από αυτό, σαν από έναν προθάλαμο -που ίσως τους παρασύρει τελικά παραμέσα. 

Ιδού, λοιπόν, το νέο κεφάλαιο έξω από το βιβλίο, το κείμενό μου για την Εξωγήινη Έρευνα για την Γήινη Νοημοσύνη. 

 SE.T.I.
(Search for Terrestrial Intelligence)
Η Εξωγήινη Έρευνα για Γήινη Νοημοσύνη

Κοιμόμουν χωρίς να πειράζω κανέναν, ήσυχα και όμορφα, στο κρεβάτι μου, αμέριμνος και ανυποψίαστος, αγκαλιά με το μαξιλάρι μου, όταν έπεσα θύμα απαγωγής από εξωγήινους.

Οι τύποι αυτοί (σχεδόν κανονικοί άνθρωποι, αλλά με πολύ μεγάλα μάτια και κεφάλι, και με μιλιταριστικό-φουτουριστικό κακό γούστο στο ντύσιμο – θά ‘λεγε κανείς από τις παλιές ταινίες του Φλας Γκόρντον) πέρασαν μέσα από τους τοίχους του σπιτιού μου και μπήκαν μέσα χωρίς να είναι προσκεκλημένοι μου, αμίλητοι, μού έριξαν στο κεφάλι με ένα Delgado ή κάτι παρόμοιο, με παρέλυσαν, εγώ τους κοιτούσα σαν χαζός, και ξαφνικά ως δια μαγείας άρχισαν να με αιωρούν στον αέρα και να με τηλεκατευθύνουν έξω από το παράθυρο.
Δεν είμαι σίγουρος, διότι δεν κατάλαβα τίποτε, αλλά νομίζω ότι πέρασα μέσα από το τζάμι της μπαλκονόπορτας, μόνο που αυτό δεν έσπασε.
Πανσέληνος.

Στο ύψος του μπαλκονιού μέσα στην νύχτα έστεκε στον αέρα ακίνητο ένα ημι-αόρατο δισκοειδές σκάφος.
Χωρίς να το καταλάβω πώς, βρέθηκα μέσα του, και μέχρι να σκεφτώ ότι οι δικοί μου θα με ψάχνουν και –αν γυρίσω– οι φίλοι μου δεν θα με πιστεύουν, πετούσαμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αν κρίνω από τους καταιγιστικούς εμετούς με τους οποίους πότιζα το UFOπάτωμα και από τα μάγουλά μου που είχαν φτάσει στην ωμοπλάτη μου.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι ήταν ένας Alien να σκουπίζει με μία σφουγγαρίστρα, και μετά λιποθύμησα.

Συνήλθα μέσα σε έναν μεγάλο μαύρο δορυφόρο σε τροχιά γύρω από την Γη.
Με δυσκολία διέκρινα το ταμπελάκι πάνω στην εσωτερική πλευρά της πόρτας του δορυφόρου, το οποίο είχε ζωγραφισμένο έναν μαύρο ιππότη και ένα δισκοπότηρο (!) και έγραφε: SE.T.I. – Search for Terrestrial Intelligence (Έρευνα για την Γήινη Νοημοσύνη).
Απ’ ό,τι φαινόταν, οι εξωγήινοι μιλούσαν Αγγλικά, και ίσως θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Ήταν τέσσερις και ήταν όλοι σκυμμένοι πάνω από κάτι που έμοιαζε με οθόνη ραντάρ, και δεν μου έδιναν καμμία σημασία. Εννοώ, καμμία απολύτως σημασία. Ξερόβηξα. Τίποτα. Ξερόβηξα ξανά. Καμία ανταπόκριση.
Όσο πιο καθαρά, αυστηρά και ψύχραιμα μπορούσα, με δυνατή φωνή, απαίτησα να μιλήσω με τον αρχηγό τους. Ο ένας από αυτούς γύρισε και με κοίταξε αδιάφορα, κι έπειτα αφοσιώθηκε πάλι σε αυτό που έκανε. Διαμαρτυρήθηκα έντονα και έκανα μεγάλη φασαρία.

Τότε, ο αρχηγός, με πλησίασε και μου μίλησε σαν να μιλούσε σε ένα παιδάκι, ή, μάλλον, σε ένα σκυλάκι. Μου είπε ότι ονειρευόμουν, ότι δεν ήμουν εκεί στ’ αλήθεια, και ότι καλά θα έκανα να καθόμουν σε μια γωνιά ήσυχος και να μην τους ενοχλώ.

«Να μην σας ενοχλώ σε ποιο πράγμα; Τί κάνετε εκεί;»
«Δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις. Ακολουθούμε για πολλοστή φορά το πρωτόκολλο για τον ανέλπιστο εντοπισμό νοημοσύνης στον πλανήτη που ονομάζεις Γη…»
«Εννοείς ότι δεν έχετε προσέξει ότι η Γη κατοικείται από νοήμονα όντα, τους ανθρώπους, τα βιβλία, τα κομπιούτερς, τα δελφίνια, τις φάλαινες, κάτι ποικιλίες πιθήκων και μερικά πολύ παράδοξα έντομα, ή μήπως υπονοείς ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι;…»

Σαν να μιλούσε σε κωφάλαλο, μου εξήγησε ότι βλέπουν και αυτοί τα ντοκιμαντέρ του Discovery Channel, και ότι σαφώς υπονοούσε ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι.

Κάτι ανάποδο συνέβαινε εδώ πέρα. Εμείς οι Γήινοι –ή, τέλος πάντων, κάποιοι τρελλοί Αμερικάνοι– ήμασταν αυτοί που προσπαθούσαμε με διάφορα συστήματα να εντοπίσουμε εξωγήινη νοημοσύνη στο Σύμπαν, και δεν τα καταφέρνουμε. Και όχι οι εξωγήινοι που προσπαθούσαν να εντοπίσουν γήινη νοημοσύνη στην Γη.

Εκείνος, σαν να έκανε υπομονή μαζί μου, αργά και καθαρά μου εξήγησε ξανά ότι είμαστε όλοι ηλίθιοι και ότι δεν μπορούσαν να εντοπίσουν γήινη νοημοσύνη σε αυτόν τον πλανήτη.

«Δηλαδή, εννοείς ότι, εγώ, που σου μιλάω αυτήν την στιγμή και επικοινωνώ περίπλοκα μαζί σου, δεν είμαι νοήμων όν;…»

Μου εξήγησε ότι δεν ήμουν, και μου είπε μάλιστα ότι τόσο πολύ δεν ήμουν, που δεν ήξερα καν ότι ονειρευόμουν. Και ήμουν τόσο χαζός ώστε να νομίζω ότι οι εξωγήινοι μιλούν Αγγλικά (άλλωστε, εδώ που τα λέμε, μιλούσαμε στα Ελληνικά). Έπειτα, διευκρίνισε με στόμφο ότι δεν είμαι καν ζωντανός, αλλά απλά νομίζω ότι είμαι. Διαμαρτυρήθηκα εντόνως.

Ο Αρχηγός εγκατέλειψε βαριεστημένα την προσπάθεια και αφοσιώθηκε πάνω από δύο συσκευές που έμοιαζαν με cd-player και με πομπό.
Πάτησε ένα κουμπί και άρχισαν να ακούγονται παράσιτα συχνοτήτων μέσα στον δορυφόρο. Οι άλλοι είχαν ξαφνικά μια αγωνία στο βλέμμα τους. Πάτησε ένα άλλο κουμπί, και μέσα στην συχνότητα άρχισε να ακούγεται μουσική, ροκ μουσική!
Το κομμάτι ήταν το Radio Nowhere του Bruce Springsteen, όπως έμαθα μετά.  Η φωνή ταξίδευε μέσα από τον πομπό, από τον ημιφωτισμένο μαύρο δορυφόρο ως τις απέραντες εκτάσεις της Γης εκεί κάτω, μέσα στην μοναξιά και στην σιωπή της αιώνιας νύχτας.

«I was trying to find my way home / But all I heard was a drone / Bouncing off a satellite… This is Radio Nowhere / Is there anybody alive out there? / This is Radio Nowhere /  Is there anybody alive out there?….» Και όλοι τους έμοιαζαν να σιγοτραγουδούν μαζί με το κομμάτι. «Bopping through the wild blue / Trying to make a connection with you / I just wanna hear some rhythm / This is Radio Nowhere…»
Η ραδιοφωνική εκπομπή καλούσε μέσα στην νύχτα για την ανακάλυψη των ακροατών της.
Ένας μετρητής σε μία οθόνη έδειχνε Μηδέν.
Δεν την άκουγε κανένας.

Λίγο αργότερα άρχισε να ακούγεται ένα τραγούδι των Pink Floyd: «Is There Anybody Out There? / Is There Anybody Out There?…» Πάλι σιγοτραγουδούσαν, εμφανώς συγκινημένοι. «Hey you / out there in the cold / Getting lonely, getting old / Can you feel me?…» «Hey you / with you ear against the wall / Waiting for someone to call out / Can you hear me?…» «Hey you / don’t help them to bury the light / Dont give in without a fight…»

Ξαφνικά χοροπήδησαν από το ξάφνιασμα. Ο μετρητής στην οθόνη που έδειχνε Μηδέν, ξαφνικά έδειξε Ένα.
«Γρήγορα, εντοπίστε τη θέση του πριν τον χάσουμε!» Φώναξε ο αρχηγός, ταραγμένος.
Οι άλλοι έπεσαν με τα μούτρα πάνω σε μία οθόνη με γεωγραφικές συντεταγμένες, ώσπου πάνω της μία φωτεινή ένδειξη άρχισε να αναβοσβήνει χαρούμενη.
«Στοχεύστε γρήγορα και ρίξτε του την…» διέταξε ο αρχηγός, σχεδόν δακρυσμένος.
Κάποιος κατέβασε ένα μοχλό, κι ο δορυφόρος ταρακουνήθηκε. Από το φινιστρίνι είδα μια ροζ ακτίνα να φεύγει από τον δορυφόρο και να ταξιδεύει κάτω στην Γη. Ένα «Ζαπ» ακούστηκε μέσα από την συχνότητα. Οι τέσσερίς τους άρχισαν να αγκαλιάζονται, πλημμυρισμένοι από ακράτητο ενθουσιασμό:
«Τον πετύχαμε! Τον πετύχαμε!…»

Παρακάλεσα για ενημέρωση πάνω στο τι συνέβαινε. Ο αρχηγός και πάλι άρχισε να μου εξηγεί σαν να μιλούσε σε κωφάλαλο, κινώντας αργά τα χείλη και προφέροντας μακρόσυρτα τις λέξεις:
«Εντοπίσαμε ένα δείγμα νοημοσύνης, έναν άνθρωπο εκεί κάτω, μέσα στην νύχτα. Και του πυροβολήσαμε γνώσεις, τον διαφωτίσαμε…» «Γνώσεις για ποιο πράγμα;» αναρωτήθηκα.
«Μα, για το νόημα της ζωής, για το Σύμπαν και για τα πάντα… Για όλα τα μυστικά…» είπε αυτός με ένα ύφος σαν να ήμουν όντως ηλίθιος.

Σε λίγο ο μετρητής έγραψε «Δύο», κι άρχισαν πάλι να πανηγυρίζουν ακόμη πιο έντονα, και αμέσως η ροζ ακτίνα πυροβολήθηκε ξανά από τον δορυφόρο προς την Γη.
Έπειτα «Τρία», «Τέσσερα», ο ενθουσιασμός και η συγκίνηση τους ήταν απερίγραπτη.
Τους συμπάθησα.

Σύντομα βρέθηκα να τους παρακαλάω να με πυροβολήσουν κι εμένα με την ροζ ακτίνα, γιατί ήμουν κι εγώ νοήμων, και μάλιστα τους εξήγησα ότι δεν αποκλείεται αυτοί που εντόπιζαν εκεί κάτω να ήταν φίλοι μου, Συνταξιδιώτες μου.
«Δεν μπορείτε να με αφήσετε έξω από αυτό!» αναφώνησα θλιμμένος. 
Μου εξήγησαν υπομονετικά ότι δεν έπαιρναν καμία ένδειξη στην οθόνη τους για μένα.
Τους εξήγησα ότι εγώ δεν ήμουν εκεί κάτω για να πάρουν τέτοια ένδειξη αλλά ήμουν εδώ μαζί τους, δεν έπαιρναν καμία ένδειξη και για τους εαυτούς τους.
Αυτό τους προβλημάτισε, (ο αρχηγός έμεινε να ξύνει το κεφάλι του σκεπτικός), και μάλλον κατάλαβαν ότι έχω δίκιο, διότι ένας από αυτούς με πλησίασε με ένα είδος φορητού μετρητή με τον οποίο άρχισε να με σκανάρει πάνω από το κεφάλι μου.
Ξαφνικά, μια ένδειξη αναβόσβησε και ένα επίμονο μπιπ-μπιπ άρχισε να ακούγεται!

Ήταν το ξυπνητήρι…
Ξύπνησα.
Ή, μάλλον…με ξύπνησαν…

Παντελής Γιαννουλάκης

* * * * * * * * * * * * * * * * 


Αποκτήστε και διαβάστε την Νέα Επαυξημένη Έκδοση
του ιδιαίτερου βιβλίου
ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΒΡΕΧΕΙ 
από ΕΔΩ >>
https://www.strange-egnarts.com/product/fish-dont-know-its-raining/