THE TIME IS NOW

“One must picture everything in the world as an enigma, and live in the world as if in a vast museum of strangeness…”

(Giorgio de Chirico)

Ευτυχές το Νέον Έτος 2024

 

Ακολούθησα όλα εκείνα τα μονοπάτια που με οδήγησαν στο δικό μου 2024. 
Ο Χρόνος με περιγράφει.
Ο νέος χρόνος που μού δόθηκε τώρα, με περίμενε κάτω από το φεγγαρόφωτο για χρόνια και αιώνες. Από τότε που γεννήθηκα κάθε στιγμή έχει το όνομά μου. 
Θα μπορούσα να είχα στρίψει από μία διαφορετική γωνία, αριστερά και όχι δεξιά, ή να περάσω από μια άλλη πύλη, στο σκοτάδι του δρόμου και όχι στο ημίφως εκείνης της οδικής λάμπας, να καθυστερήσω κάπου στην διαδρομή, και δεν θα ήμουν εδώ τώρα. 
Θα μπορούσε να με είχε πετύχει εκείνο το βέλος των βαρβάρων στα πέρατα του κόσμου, να μην είχα δώσει το σωστό σύνθημα στην περίπολο (οι κώδικες είναι αυστηρά λογοτεχνικά όντα), θα μπορούσε να είχα ακολουθήσει το λάθος τούνελ κάποτε. 
Θα μπορούσε να είχα εμπλακεί σε άλλες τραγωδίες από αυτές που επέλεξα χωρίς να τις ξέρω, ή να αναμετρούσα την ευτυχία με τρόπο πολύ διαφορετικό, να είχα άλλες προσδοκίες, ανοίκειους στόχους, και εντελώς άλλες προσεγγίσεις. Να είχα πλησιάσει διαφορετικούς ξένους ανθρώπους, να είχα ακούσει άλλες κουβέντες, θα μπορούσα ίσως να μην αγαπούσα τόσο τα βιβλία, να μην είχα ταξιδέψει πολύ, να μην ήμουν τόσο εκκεντρικός, εγώ να μην ήμουν εγώ. 
Δεν θα βρισκόμουν εδώ, τώρα. 
Ποιος ξέρει ποιος θα ήμουν, πού θα ήμουν. Πότε θα ήμουν…

Το 2024 ήρθε και με βρήκε, καθώς καθόμουν στο ζεστό μας σπίτι, καθώς κοιτούσαμε τα πυροτεχνήματα, τα χαμόγελα μας, το κρασί μάρκας V (!).
Όταν ήμουν πολύ νέος ακόμη, το 2024 ήταν μια χρονολογία του Science Fiction. 
Ζω τώρα μέσα στην επιστημονική φαντασία της παιδικής μου ηλικίας. 
Αν εδώ τώρα ήμουν Χρονοταξιδιώτης από την δεκαετία του 1970 ή του ’80, όλα θα μού φαίνονταν πάρα μα πάρα πολύ παράξενα! Οι ανεπαίσθητες αλλαγές που έχουν συμβεί σιγά-σιγά τόσο δόλια ή τόσο συμπονετικά, βγαίνοντας από την Χρονομηχανή και βλέποντας τες απότομα, θα είχαν ένα εντελώς άλλο νόημα από αυτό που έχουν. 
Κι όμως, άραγε, δεν είμαι Χρονοταξιδιώτης από το -ας πούμε- 1978? Ή μήπως το τότε ήταν ένα όνειρο;
Τί το κάνει να ξεχωρίζει από ένα όνειρο, πλέον;
Είχα ένα πικ-απ, compact, είχε ενσωματωμένο και ένα κασσετόφωνο και ένα ραδιόφωνο, και έναν adaptor που μού τον αφαιρούσαν οι γονείς μου από την πρίζα, για να μην μπορώ να ακούω συνέχεια μουσική. (Ξόδευα συνέχεια τα λιγοστά μου χρήματα σε δίσκους. Και σε βιβλία). Εγώ, φυσικά, έψαχνα παντού και τον έβρισκα. (Από τότε ήξερα να ψάχνω τόσο καλά, που πλέον δεν μπορεί να μου κρυφτεί σχεδόν τίποτε).  
Ναι, αν δεν άκουγα την μουσική που έχω ακούσει, δεν θα ήμουν αυτός που ξέρω. Δεν θα ήμουν καν άνθρωπος. Είμαι τόσο πολύ μουσικόφιλος. 
Ο Χρόνος είναι ψέμματα.
Το Παρελθόν δεν υπάρχει, είναι μόνο μνήμες. Το Μέλλον, φυσικά, δεν υπάρχει ακόμη. Το Παρόν, μέχρι να γράψω το Π στην λέξη, έχει φύγει, έχει γίνει Παρελθόν. Πού είναι ο Χρόνος, λοιπόν; Ζούμε μέσα στο κεφάλι μας.

Το “Παρόν” είναι μια θρυλλικά απειροελάχιστη στιγμούλα, η μία διαδέχεται την άλλη. Κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει, μέχρι να ακούσει το παράδειγμα μου με την βελόνα του πικ-απ. Ισορροπούμε σαν φευγαλέοι ακροβάτες πάνω στην βελόνα του πικ-απ, καθώς αυτή τρέχει πάνω στον δίσκο βινυλίου, κάτω από τα πόδια μας. Το Παρόν είναι κάθε μικροσκοπική θέση της βελόνας, ο ήχος μίας υποψίας μίας νότας. 
Είναι συγκλονιστικά αινιγματικό το πώς μπορούμε και ακούμε μουσική! Ακούμε την μουσική στο παρελθόν, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Τόσο ανόητοι είμαστε, δεν ξέρουμε τι μάς γίνεται…
Αυτό που…μάς γίνεται, είναι απίστευτα μυστηριώδες! 
Κοιτάς τον νυχτερινό ουρανό, και όλα τα άστρα εκεί πάνω είναι μία φωτογραφία, βλέπεις το παρελθόν, φωτισμένο, από πάνω σου. 
Και, εσύ, δεν είσαι παρά μια σκιά του εαυτού σου, πολλαπλασιασμένη στο άπειρο, αναρίθμητες σκιές, όλες σε μία, που στέκεις πάνω στην βελόνα μίας στιγμής, σ’ εκείνο το συμπονετικά σκοτεινό ξέφωτο του δάσους, που σου επιτρέπει να δεις τον Γαλαξία. Όπως ήταν κάποτε, ποιος ξέρει πότε. 
Σε όλους τους γαλαξίες έχουμε δώσει ονόματα, ή αριθμούς, εκτός από τον δικό μας, που είναι ανώνυμος. 

Θυμάμαι εκείνο τον εξαίσιο τίτλο ενός διηγήματος του Lord Dunsany : Why the Milkman Shudders When He Perceives the Dawn.
Λοιπόν; Γιατί Αναρριγεί ο Γαλατάς Όταν Αντικρύζει την Αυγή;

Ο Χρόνος (η λογιστική του ύπαρξη) δεν είναι παρά οι περιοδικότητες της κίνησης των ουρανίων σωμάτων. 
Η ζωή μου μπορεί να περιγραφτεί με ένα σύνολο από θέσεις των αστερισμών. Ο Χρόνος που μού αντιστοιχεί μέχρι τώρα. 

Ο Χρόνος δεν σταματά ποτέ. Θυμάμαι έναν καλειδοσκοπικό στίχο του Tennyson :
«Time is flowing in the middle of the night»
(Ο Χρόνος κυλά στο μέσον της νύχτας).
Ακούς αυτόν τον στίχο και βλέπεις τον Χρόνο σαν ποτάμι που κυλάει, ακόμη και όταν όλοι κοιμούνται.
Το σιωπηλό και ασταμάτητο ποτάμι του Χρόνου κυλάει στους κάμπους, στα υπόγεια, ανάμεσα στ’ αστέρια, κανείς δεν το αντιλαμβάνεται, κρυφά μέσα στηv νύχτα, όταν όλοι κοιμούνται.
Κοιμάσαι και δεν τον αντιλαμβάνεσαι. 

Θυμάμαι και τον Πλάτωνα που έλεγε (ψιθυριστά, στο μέσον της νύχτας) ότι ο Χρόνος είναι η κινούμενη εικόνα της αιωνιότητας.
Η αιωνιότητα είναι το θεμελιώδες πρόβλημα της Θεολογίας…

Κάποτε μπορεί να είχα καθήσει μαζί με τον William Blake, μια κρύα νύχτα, δίπλα στο τζάκι, και να μην το θυμάμαι. Μέχρι την αυγή, συζητούσαμε για εκείνο το Eternity in an Hour…

Υπάρχει ένα μυστικό στα Ελληνικά ρολόγια. Κανονικά είναι ωρολόγια, που στα Ελληνικά σημαίνει το να μιλάς για την ώρα, ή τα λόγια της ώρας. 
Ταυτόχρονα, και το μυστικό ότι τα αυθεντικά ωρολόγια δύο φορές την ημέρα δείχνουν Μεσάνυχτα. 
Το σούρουπο μοιάζει τόσο πολύ με το χάραμα. 
Κι όμως, μάς φωτίζει ο ήλιος, το φώς έρχεται και φεύγει και ξανάρχεται, για πάντα. Δεν σού διδάσκει κάτι αυτό, τόσο ώστε να μην χάνεις ποτέ την Ελπίδα σου;

Περιπλανήθηκα κι εγώ στις ημιφωτισμένες στοές, ή στις σκοτεινές, ψάχνοντας για εκείνο το περιβόητο φώς στην άκρη του τούνελ. 

Αν δεν το έβρισκα ποτέ, δεν θα ήμουν εδώ τώρα. 
Αυτό σημαίνει ότι το έβρισκα πάντα. Πάντοτε!
Δεν σημαίνει κάτι αυτό για τις Ελπίδες μας;
Αν τις έχω στ’ αλήθεια, αληθινά, δεν τις χάνω ποτέ.
Μόνο εσύ ο ίδιος μπορείς να προδόσεις την Ελπίδα σου. Η Ελπίδα δεν σε προδίδει ποτέ. 
Να φανερώσω κι ακόμη ένα μυστικό: δεν βρίσκεις εσύ το φώς στην άκρη του τούνελ. Ποτέ. Αυτό έρχεται και σε βρίσκει. 
Το φώς δίνει φώς στο φώς. 
Ο Φωτισμένος δεν φωτίζεται από μόνος του, υπάρχει κάτι που τον φωτίζει. 
Ίσως να πρόκειται για εκείνο το φώς στα όνειρα, που τα φωτίζει ενώ κανένα φώς δεν υπάρχει όταν εσύ κοιμάσαι στο σκοτάδι με κλειστά μάτια. 

Λοιπόν, ο μόνος Χρόνος είναι Τώρα. 
Τ(ι)ώρα;
Δεν είναι πολλοί, νομίζω, αυτοί που γνωρίζουν εκείνο το παλιό κωδικό συνθηματικό :
-“What Time Is It”?
-“The Time is Now”. 

Αν, και, το να το γνωρίζεις δεν σημαίνει ότι και καταλαβαίνεις τι λέει. Οπότε δεν είναι ανάρμοστο που το αναφέρω. 
Τί Ώρα Είναι;
Η Ώρα Είναι Τώρα. 
(Οι μεταφράσεις είναι πολύ πονηρή υπόθεση). 

Λοιπόν, τέλος πάντων, όλα όσα μού συνέβησαν, τόσα μα τόσα πολλά (δεν θα μπορέσω να τα διηγηθώ ποτέ, θέλεις μια δεύτερη ζωή για να διηγηθείς την ζωή σου -και, έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν μπορεί να σε ακούει για ολόκληρη την ζωή του), με οδήγησαν εδώ, εδώ που είμαι Τώρα, σε αυτήν την αυγή του 2024. 
Άραγε, καθώς ταξίδευα μέχρις εδώ, ήμουν εγώ που κρατούσα το τιμόνι;
Ποιος γνώριζε τους χάρτες μου, πριν από ΄μένα, για ΄μένα;

Τόσα πολλά χρόνια χρησιμοποιούσα το ψευδώνυμο Captain Nemo, χωρίς να είμαι καπετάνιος κανενός πλοίου. Κι όμως, οι τρυκυμίες που πέρασα ως εδώ, κι εκείνες οι κρυστάλλινες μαγικές θάλασσες, κι η γοργόνα, και όλα, ήταν αληθινά!
Captain Nemo, φυσικά, σημαίνει Κάπταιν Κανένας.
Όλοι νομίζουν ότι προέρχεται από τον Ιούλιο Βερν, από τον Ναυτίλο, τις Είκοσι Χιλιάδες Λεύγες και την Μυστηριώδη Νήσο.
Ενώ ο Captain Nemo είναι ο Οδυσσέας του Ομήρου, που φώναξε στον Κύκλωπα Πολύφημο καθώς απομακρυνόταν ελεύθερος με το πλοίο του -όταν τυφλός πια τον ρώτησε ποιος τον τύφλωσε, ποιος είναι και ποιο είναι το όνομά του- ότι είναι ο Κανένας, ο Καπετάνιος Κανένας.
Κι ο γίγαντας φώναζε για βοήθεια προς τους συντρόφους του, να τρέξουν να τον καταστρέψουν τον Οδυσσέα, λέγοντας ότι τον τύφλωσε ο Κανένας. Κι εκείνοι άκουγαν, δηλαδή, ότι δεν τον τύφλωσε κανένας, και δεν έδωσαν καμμία σημασία στον ανόητο, και στην απόδραση τού Οδυσσέα. 
Αυτή είναι η Οδύσσεια, η πλεύση του Κανένα. 
Η Οδύσσεια θα μπορούσε να αρχίζει από οποιαδήποτε σκηνή της. (Όπως στις ταινίες του David Lynch, που αρχίζουν από την μέση, και, ουσιαστικά, δεν έχουν τέλος). Είναι, δηλαδή, ζήτημα σκηνοθεσίας του Ομήρου. 
Ή μήπως ο σκηνοθέτης είναι η Μούσα που επικαλείται στην αρχή της Οδύσσειας;

Η Μούσα γνωρίζει ήδη τον χάρτη της Οδύσσειας, αφού ο τυφλός Όμηρος τής λέει στην πρώτη γραμμή : “Ω Μούσα διηγήσου μου για τον Οδυσσέα”. 
Κι άρα ο Όμηρος, δεν ξέρει, ταξιδεύει με τον Οδυσσέα, κάθε στιγμή. Από στιγμή σε στιγμή, στον προδιαγεγραμμένο χάρτη των γραμμών. 
Η ίδια βελόνα που έγραψε την Οδύσσεια, έγραψε τώρα κι αυτό το κείμενο που διαβάζουμε μαζί. 

Ο Χρόνος μου με οδήγησε εδώ, στην κάποτε φαντασία μου του μακρινότατου 2024, τώρα. 
Εμένα με οδήγησε να συγγράψω αυτές τις ταπεινές γραμμές, κι εσένα να τις διαβάσεις. 
Καθώς σού εύχομαι:
Ευτυχές το Νέον Έτος, Συνταξιδιώτες μου.


Παντελής Β. Γιαννουλάκης

Τα διαθέσιμα βιβλία του Παντελή Γιαννουλάκη, προς το παρόν :

Share on Facebook
Share on Twitter
Share on pinterest
Print
Email

2 Responses

  1. κ. Παντελή, σας εύχομαι ένα δημιουργικό νέο έτος. Περιμένω με αγονία να μου έρθει το καινούριο σας βιβλίο PARANORMAL και θα σας γράψω και τις εντυπώσεις μου όταν θα το έχω διαβάσει.
    Μεγάλωσα στην Γερμανία με μια βιβλιοθήκη στην γειτονιά μου, η οποία είχε γίνει το δεύτερο σπίτι μου. Τόσο πολύ που στο τέλος μου έκρυψε η Μάνα μου την κάρτα της βιβλιοθήκης. Εγώ σε αντίθεση με εσάς δεν την βρήκα και έτσι διάβαζα τα βιβλία στην βιβλιοθήκη, ώσπου αναγκάστηκε η Μάνα μου να μου την επιστρέψει για να με βλέπει και το σπίτι μου. καλό βράδυ
    Σοφία Θεοδοσάκη

Leave a Reply

Περισσότερες Δημοσιεύσεις

www.strange-egnarts.com

Το Νέο Web-Site του STRANGE εμφανίστηκε στον αέρα (και συνεχώς εμπλουτίζεται) www.strange-egnarts.com   

SPHINX

  SPHINX  Ζούμε σε έναν υπέροχο και πολύ παράξενο κόσμο.Δυστυχώς, όμως,

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ

στις ενημερώσεις

ΚΑΙ ΘΑ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ BLOG.

Loading