THE IMPOSSIBLE DREAM

Αυτός είναι ο Ύμνος, και όλος ο Κώδικας…
(από το Βασίλειο της Καρδιάς)
(To Τραγούδι του Don Quixote)
 
 
THE IMPOSSIBLE DREAM
 

To dream the Impossible Dream,
To fight the unbeatable foe,
To bear with unbearable sorrow
To run where the brave dare not go

To right the unrightable wrong.
To love, pure and chaste, from afar,
To try, when your arms are too weary,
To reach the Unreachable Star.

This is my Quest
to follow that Star,
No matter how hopeless,
no matter how far,

To fight for the Right
Without question or pause,
To be willing to march into Hell
For a Heavenly Cause

And I know
If I’ll only be true
To this glorious Quest
That my heart
will lie peaceful and calm
When I’m laid to my rest

And the world
Will be better for this
That one man,
Scorned and covered with scars
Still strove,
With his last ounce of courage
And reached the Unreachable Star

Don Quixote
(Man of La Mancha)

 
 

Δες οπωσδήποτε αυτό το στιγμιότυπο :
 
 
 
 
 
 
 
.
Share on Facebook
Share on Twitter
Share on pinterest
Print
Email

3 Responses

  1. Ο Δον Κιχώτης είναι από τους πιο όμορφους χαρακτήρες και ένας από τους αγαπημένους μου! Μακάρι να μοιάζαμε όλοι σε κάτι απ αυτόν! 🙂

    "Μακάρι να μην είμασταν απλά ανθρωπάκια…" 🙂

    καλό βράδυ!

  2. Όλοι οι άνθρωποι είναι ο ίδιος ένας άνθρωπος. Όλες οι σκέψεις ανάγονται μέσα στην ίδια πολυπλοκότητα και είναι εκφάνσεις του ενός ανθρώπου. Η συλλογικότητα είναι σαν οφθαλμαπάτη μιας και η μονάδα κυριαρχεί. Όλοι οι άνθρωποι είναι ο ένας άνθρωπος με διάσπαρτες όλες τις διαθέσεις ψυχικές και νοητικές. Το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι η πλαστή ατομικότητα όλων των ανθρώπων είναι ότι καθορίζεται απο το Ιερατείο πια… Το μόνο που δεν μπορεί αυτό το Ιερατείο να αγγίξει πλέον είναι η καρδιά…και το μαγικό της βασίλειο. Αυτό μας κάνει ανθρώπους τελικά. Ευχαριστώ Παντελή για όλα. Να είσαι καλά…

Leave a Reply

Περισσότερες Δημοσιεύσεις

LONG LIVE THE INVISIBLE COLLEGE

Πριν από σαράντα τρία χρόνια, όταν ήμουν ένα νεαρό αγόρι, ο Θεός (ποιος άλλος;;) μου έστειλε μία σελίδα στην οποία είχα διαβάσει μία πολύ παράξενη ατάκα ενός αγαπημένου μου ευφάνταστου Γάλλου συγγραφέα, του Γκυ ντε Μωπασάν

2020 – ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ

Εύχομαι να αξίζουμε όλοι μας πάντα την Φιλία της Χώρας των Ουρανών, με τον εαυτό μας να στέκει γενναίος και ακέραιος υπεράνω όλων των δυσκολιών..

30 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ

Σ’ αυτό το καλοκαίρι που πέρασε, συμπληρώθηκαν τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Jorge LuisBorges. Είναι μία μελαγχολική επέτειος, διότι το 1986 η ανθρωπότητα έχασε για πάντα μία τιτάνια βιβλιοθήκη, εκείνην που υπήρχε μέσα στον νού του Μπόρχες.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ

στις ενημερώσεις

ΚΑΙ ΘΑ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ BLOG.

Loading